Masumiyet(!) Müzesi1000 Kitap
Puan vermedi·524 syf.··
2026 4. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 08 Mart 2026 13:37
·Herkes merhabalar sevgili 1K okuyucuları
uzun bir aradan sonra yeniden bir kitap incelemesi yapmaya karar verdim.
Son dönemlerde çok popüler olan kitap bu popülerliğini aslında dizisine borçlu. Genelde kitapları daha çok beğenen tarafta olurum dizi/film çekildiyse. Netflix’te dizisini çok beğenerek izledikten sonra kitabını da okumak istedim. 
Orhan Pamuk kalemine aşina ve bu kalemi de çok seven bir okur olarak kitap bana duyguları ustalıkla resmetmesi dışında büyük bir tatmin hissi yaşatmadı çünkü kitaptan çok daha fazlasını bekledim. 
Kara Kitap ve 
Kırmızı Saçlı Kadın okumuş biri olarak.
Kitapta en çok kızdığın karakter burjuva Kemal oldu. Onunla ilgili söyleyecek çok şey var. Yazara sallayanlar için söylüyorum ki yazarın amacı toksik bir takıntıyı güzelemek değil. Dümdüz bu şekilde hissedenler de var demek istemiş. Şimdi Kemal’e kızıyoruz ama binlerce böyle örnek bulabiliriz. Biz aşk değil diyoruz ki değil ama karakter böyle düşünmüyor. Hatta mutlu bir yaşam sürdüğünü söylüyor sonda. Bu bize şunu söylüyor insanlar kendi içlerinde yaşadıkları şeyleri farklı tanımlayabilirler ve yaşayabilirler. Lakin kırılma noktası bunun başka insanların yaşamını etkilemesi. Duygularını kendi içinde yaşasaydı bambaşka olacaktı belki de. Gencecik kızlar böylesi hikayelerde kurban oluyor. Üzüldüğümüz karşı çıktığımız nokta da bu.
Bir diğer mesele de Füsun’un ailesi. Okumuş aydın bir babanın ve çalışan bir annenin bu sağlıksız durumu yönetemeyip bir de sırf Kemal zengin olduğu için bu işe çanak tutması. Aileler çocuklarına sahip çıktıklarında rehber olduklarında onları korumuş olurlar.
Biraz kitabın olumlu yönlerinden bahsetmek isterim:)
Kitap müzelere karşı bakış açımı derinleştirdi. Aşk hakkında düşündürdü. 1970’lerde bu yana sosyal yaşamda ve ülkecek yaşanan değişimleri fark ettirdi. Biz hala sancıları olan bir toplumuz. Bu kitap o sancılardan birini mercek altına aldı sadece keyifli okumalar…
Orhan Pamuk kalemine aşina ve bu kalemi de çok seven bir okur olarak kitap bana duyguları ustalıkla resmetmesi dışında büyük bir tatmin hissi yaşatmadı çünkü kitaptan çok daha fazlasını bekledim. Kara Kitap ve Kırmızı Saçlı Kadın okumuş biri olarak.
Kitapta en çok kızdığın karakter burjuva Kemal oldu. Onunla ilgili söyleyecek çok şey var. Yazara sallayanlar için söylüyorum ki yazarın amacı toksik bir takıntıyı güzelemek değil. Dümdüz bu şekilde hissedenler de var demek istemiş. Şimdi Kemal’e kızıyoruz ama binlerce böyle örnek bulabiliriz. Biz aşk değil diyoruz ki değil ama karakter böyle düşünmüyor. Hatta mutlu bir yaşam sürdüğünü söylüyor sonda. Bu bize şunu söylüyor insanlar kendi içlerinde yaşadıkları şeyleri farklı tanımlayabilirler ve yaşayabilirler. Lakin kırılma noktası bunun başka insanların yaşamını etkilemesi. Duygularını kendi içinde yaşasaydı bambaşka olacaktı belki de. Gencecik kızlar böylesi hikayelerde kurban oluyor. Üzüldüğümüz karşı çıktığımız nokta da bu.
Bir diğer mesele de Füsun’un ailesi. Okumuş aydın bir babanın ve çalışan bir annenin bu sağlıksız durumu yönetemeyip bir de sırf Kemal zengin olduğu için bu işe çanak tutması. Aileler çocuklarına sahip çıktıklarında rehber olduklarında onları korumuş olurlar.
Biraz kitabın olumlu yönlerinden bahsetmek isterim:)
Kitap müzelere karşı bakış açımı derinleştirdi. Aşk hakkında düşündürdü. 1970’lerde bu yana sosyal yaşamda ve ülkecek yaşanan değişimleri fark ettirdi. Biz hala sancıları olan bir toplumuz. Bu kitap o sancılardan birini mercek altına aldı sadece keyifli okumalar…·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.