Çektiğiniz her acıya minnet duyacaksınız! /781. İnceleme
trrrrum!
trak tiki tak!
makinalaşmak istiyorum!
Acıyor!
İliklerimize kadar hissediyoruz artık çağın acısını. Hepimizin ruhunda ayrı ayrı, taşımakta zorlandığımız yükler, geçmiyor, geçmeyen bir ruh yorgunluğu. Ah insanlar! Hepsi yaralı, lâkin hepsi aynı zamanda diğerine yara. 
Kör Baykuş misali, "Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar."
Ama durun!
Tüm bu acılar bitecek!
Şikayet ettiğimiz ne varsa acıya dair, hepsi geride kalacak!
Duygularımızı yitirecek,
Unutamadıklarımızı unutacak,
Tüm nefretimizi geride bırakacağız!
"Makinalaşmak istiyorum," diyordu Nâzım bundan yüz yıl evvel, "mutlak buna bir çare bulacağım," mutluluğu makineleşmeye bağlıyordu, "ve ben ancak bahtiyar olacağım."
"Hissetmedikten sonra, hata yapmadıktan sonra, acı çekip iyileşmedikten sonra nefes almanın ne anlamı var?"
Ve oldu işte!
"Dünyanın sonu geldi herhalde," dediğimiz son geldi nihayet! Kıyamet kopmadı belki ama duyguların kıyameti oldu "toz oluş". Bir felaket yaşandı ve toza dönüştü insanlık... Ne şehirler kaldı ne o şehirlere renk veren -kalabalığından şikayet ettiğimiz- insanlar... Yalnızca sistemin dışına itilmiş bir avuç kişi. Yitip gitti duygular, "hatalı bir yazılım olan insan" acılarından arındırılmış olarak planlandı. Peki, duygusuz bir hayat mutlu bir hayat mıydı? Duygularından arındırınca ne kalırdı insandan geriye? Yapay zeka geldi aklıma. Ve adım adım izinden giden insanlık. Yoksa, gerçekten bir sabah post apokaliptik bir dünyaya uyanmamız yakın mıydı?
"Uyumsuz olan acı çeker. Bu her çağda böyleydi. Eskiden buna hastalık derdiniz. Şimdi... geç kalmışlık."
Şimal Yıldızı,
Post apokaliptik bir roman.
"Dünyayı büyük bir yıkımın vurmasından sonraki yaşamı anlatan."
Tabiri caizse bir "hayatta kalma" mücadelesi, tıpkı bir zamanların The Walking Dead çılgınlığı, Ben Efsaneyim filmi gibi... Ama durun, çok daha ötesi! Kendisi değil insanların, duyguları yok oluyor. "Bazı beyin işlevlerini yok edin, insan yine yaşar. Yüreği çıkarın, kişi hemen ölür," der 
Clarissa P. Estes, ve 
Ali Şeriati, "İnsan anlayabildiği andan itibaren insan..." Karanlık filozof dediğimiz 
Arthur Schopenhauer bile, "İnsan ne ise ve ne olacaksa, sevgi sayesinde odur ve sevgiyle olacaktır," diyor. Duyguları çıkarın insandan, geriye bir "distopya" kalıyor ancak!
Makine olmayı reddeden,
Bütün olumsuz hisleri -acı çekmek, unutamamak, nefret- hissiz yaşamaya tercih eden bir avuç insanın mücadelesi... "Acı bizi insan yapan tek şeydir. Ve ben senin cennetinde mutlu bir hayalet olmaktansa acı çeken bir adam olmayı tercih ederim." Bildiğiniz yollardan geçiyor bu mücadele. İstanbul'un sokaklarında, boğazında, sarnıcında can buluyor, Ankara olup Ata'nın huzuruna çıkıyor, yılkı atı olup peribacalarının anıtsal gölgesinde geziyor, "Yılkı hem özgürlüğün hem terk edilişin adıdır." Ve bildiğimiz simalara düşüyor, "Yaşar Kemal, Çukurova'nın tozlu ufkunda atların kişnemesini insanın yazgısına benzetirken atı toprağın dili, rüzgarın sesi gibi duyurur. Cengiz Aytmatov ise bozkırın ortasında atın gözündeki korkuyu, insanın yitirdiği hafızaya bağlar."
"Parmak uçları tellere değdiği an, zihninde Barış Manço'nun babacan sesi yankılandı: Unutma ki dünya fani, veren Allah alır canı..."
Bir şarkı da benim düşüyor aklıma, youtube.com/shorts/zTmplu7v...
Yazardan okuduğum ikinci kitaptı Şimal Yıldızı, 
Kılavuzun Pusulası'na düşmüştü yolum ilk, - #205843687 - youtu.be/ee9Sh8dWx4Y?si=... Yıllar sonra kaleminden yeni bir kitabını, üstelik böylesi farklı bir kitabını okumak güzeldi. Kitaptan acı bir haz, yolculuktan büyük keyif aldım. Sizi de bu acılı, lakin umut dolu yolculuğa davet ediyorum!
Kör Baykuş misali, "Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar."
Ama durun!
Tüm bu acılar bitecek!
Şikayet ettiğimiz ne varsa acıya dair, hepsi geride kalacak!
Duygularımızı yitirecek,
Unutamadıklarımızı unutacak,
Tüm nefretimizi geride bırakacağız!
"Makinalaşmak istiyorum," diyordu Nâzım bundan yüz yıl evvel, "mutlak buna bir çare bulacağım," mutluluğu makineleşmeye bağlıyordu, "ve ben ancak bahtiyar olacağım."
"Hissetmedikten sonra, hata yapmadıktan sonra, acı çekip iyileşmedikten sonra nefes almanın ne anlamı var?"
Ve oldu işte!
"Dünyanın sonu geldi herhalde," dediğimiz son geldi nihayet! Kıyamet kopmadı belki ama duyguların kıyameti oldu "toz oluş". Bir felaket yaşandı ve toza dönüştü insanlık... Ne şehirler kaldı ne o şehirlere renk veren -kalabalığından şikayet ettiğimiz- insanlar... Yalnızca sistemin dışına itilmiş bir avuç kişi. Yitip gitti duygular, "hatalı bir yazılım olan insan" acılarından arındırılmış olarak planlandı. Peki, duygusuz bir hayat mutlu bir hayat mıydı? Duygularından arındırınca ne kalırdı insandan geriye? Yapay zeka geldi aklıma. Ve adım adım izinden giden insanlık. Yoksa, gerçekten bir sabah post apokaliptik bir dünyaya uyanmamız yakın mıydı?
"Uyumsuz olan acı çeker. Bu her çağda böyleydi. Eskiden buna hastalık derdiniz. Şimdi... geç kalmışlık."
Şimal Yıldızı,
Post apokaliptik bir roman.
"Dünyayı büyük bir yıkımın vurmasından sonraki yaşamı anlatan."
Tabiri caizse bir "hayatta kalma" mücadelesi, tıpkı bir zamanların The Walking Dead çılgınlığı, Ben Efsaneyim filmi gibi... Ama durun, çok daha ötesi! Kendisi değil insanların, duyguları yok oluyor. "Bazı beyin işlevlerini yok edin, insan yine yaşar. Yüreği çıkarın, kişi hemen ölür," der Clarissa P. Estes, ve Ali Şeriati, "İnsan anlayabildiği andan itibaren insan..." Karanlık filozof dediğimiz Arthur Schopenhauer bile, "İnsan ne ise ve ne olacaksa, sevgi sayesinde odur ve sevgiyle olacaktır," diyor. Duyguları çıkarın insandan, geriye bir "distopya" kalıyor ancak!
Makine olmayı reddeden,
Bütün olumsuz hisleri -acı çekmek, unutamamak, nefret- hissiz yaşamaya tercih eden bir avuç insanın mücadelesi... "Acı bizi insan yapan tek şeydir. Ve ben senin cennetinde mutlu bir hayalet olmaktansa acı çeken bir adam olmayı tercih ederim." Bildiğiniz yollardan geçiyor bu mücadele. İstanbul'un sokaklarında, boğazında, sarnıcında can buluyor, Ankara olup Ata'nın huzuruna çıkıyor, yılkı atı olup peribacalarının anıtsal gölgesinde geziyor, "Yılkı hem özgürlüğün hem terk edilişin adıdır." Ve bildiğimiz simalara düşüyor, "Yaşar Kemal, Çukurova'nın tozlu ufkunda atların kişnemesini insanın yazgısına benzetirken atı toprağın dili, rüzgarın sesi gibi duyurur. Cengiz Aytmatov ise bozkırın ortasında atın gözündeki korkuyu, insanın yitirdiği hafızaya bağlar."
"Parmak uçları tellere değdiği an, zihninde Barış Manço'nun babacan sesi yankılandı: Unutma ki dünya fani, veren Allah alır canı..."
Bir şarkı da benim düşüyor aklıma, youtube.com/shorts/zTmplu7v...
Yazardan okuduğum ikinci kitaptı Şimal Yıldızı, Kılavuzun Pusulası'na düşmüştü yolum ilk, - #205843687 - youtu.be/ee9Sh8dWx4Y?si=... Yıllar sonra kaleminden yeni bir kitabını, üstelik böylesi farklı bir kitabını okumak güzeldi. Kitaptan acı bir haz, yolculuktan büyük keyif aldım. Sizi de bu acılı, lakin umut dolu yolculuğa davet ediyorum!··
8,5bin Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
"Acı bizi insan yapan tek şeydir," diyerek bu tozlu yolda yanımda yürüdüğünüz için teşekkürler. Nazım'dan Schopenhauer'e uzanan derinlikli bakışınızla Şimal Yıldızı’nı harika taçlandırmışsınız. Kaleminize, ruhunuza sağlık.
Kaleminize sağlık. Yalnızca mekanda değil, zamanda da muazzam bir yolculuk oldu benim için.
Hocam inceleme girişi şahane🤓
Yine şaşırtmadınız bizi..yaşayarak okuduğunuz bir kitap daha👏 
Oğuz Yılmaz hocamızın kalemine sizinde yorumlayan yüreğinize sağlık.
Oğuz Yılmaz hocamızın kalemine sizinde yorumlayan yüreğinize sağlık.
"Acı duyuyorsan canlısın, başkasının acısını duyuyorsan insansın" Başkalarının acılarını duyabilmeyi, hissedebilmeyi hiç kaybetmeyelim. Duyguların kaybolduğu bir yaşam, yaşamak değildir.
Kalemine sağlık yine çok güzel yazmışsın. Ben de bir iki kelimeyle katkıda bulunmak istedim.
