Ezilenin İntikamıEdebiyat
King okumaya ‘’ 
O ’’ kitabı ile başlamak gibi bir hata yapmış, bu hatayı ‘’ 
Siyah Takım Elbiseli Adam ’’ adlı zayıf bir öykü kitabıyla devam ettirmiş biri olarak, sonunda bir karar verip King’in ilk romanını bitirince doğru bir karar verdiğimi anladım.
Kitabı okurken, yazarın sizi o ‘’büyük olaya’’ hazırladığını her sayfa da hissediyorsunuz. Akıcı, atmosfer ve hikâyenin geçtiği zaman dilimi iyi tasvir edilmişse de, en büyük eksiklik kitabın akran zorbalığı gibi ciddi bir konuyu ele almasına rağmen bunu derinleştirememesi veya derinleştirmemesi. Zorbalık problemini parapsikolojik özellikleri kullanarak bir intikam hikâyesine dönüştürmek heyecanlı, sürükleyici olsa da derinlik arayanlar için bir nebze hayal kırıklığı olabilir.
Kitapta sadece Carri’ye değil, diğer karakterlere odaklanıp, bu karakterlerin yazdığı kitaplara da değinmesi hatta bunlardan alıntıların yer alması, kitabı çok yönlü kılmış.
Okurken içimin yağlarının bir güzel eridiği (Christine’nin bu zorbalıklarından sonra rahat bir hayat sürmesini asla kabul edemezdim) sahneler olsa da, Susan Snell’e kızdım. Bir defalığına bile olsa Carrie’ye yapılan zorbalığın bir parçası ve o büyük olaya sebep olmayı yazdığı kitabında ‘’o zamanlar sadece çocuktuk’’ diye geçiştirmesi, kendini aklama çabasından başka bir şey olamaz.
Kitabın sonunda Carrie’nin evine asılan o yazı, toplumun önce canavarları yaratıp daha sonra bu canavarın varlığında hiçbir payı yokmuşçasına yok edilmesi gereken bir pislik gibi görmesi insanların ikiyüzlülüğüne güzel bir gönderme olmuş. Carrie bir canavar değil, bir sonuçtur. Sonuçtan önce nedene hiç değilse bir göz atmak neleri önleyebilir bir düşünün.
O ’’ kitabı ile başlamak gibi bir hata yapmış, bu hatayı ‘’ Siyah Takım Elbiseli Adam ’’ adlı zayıf bir öykü kitabıyla devam ettirmiş biri olarak, sonunda bir karar verip King’in ilk romanını bitirince doğru bir karar verdiğimi anladım.
Kitabı okurken, yazarın sizi o ‘’büyük olaya’’ hazırladığını her sayfa da hissediyorsunuz. Akıcı, atmosfer ve hikâyenin geçtiği zaman dilimi iyi tasvir edilmişse de, en büyük eksiklik kitabın akran zorbalığı gibi ciddi bir konuyu ele almasına rağmen bunu derinleştirememesi veya derinleştirmemesi. Zorbalık problemini parapsikolojik özellikleri kullanarak bir intikam hikâyesine dönüştürmek heyecanlı, sürükleyici olsa da derinlik arayanlar için bir nebze hayal kırıklığı olabilir.
Kitapta sadece Carri’ye değil, diğer karakterlere odaklanıp, bu karakterlerin yazdığı kitaplara da değinmesi hatta bunlardan alıntıların yer alması, kitabı çok yönlü kılmış.
Okurken içimin yağlarının bir güzel eridiği (Christine’nin bu zorbalıklarından sonra rahat bir hayat sürmesini asla kabul edemezdim) sahneler olsa da, Susan Snell’e kızdım. Bir defalığına bile olsa Carrie’ye yapılan zorbalığın bir parçası ve o büyük olaya sebep olmayı yazdığı kitabında ‘’o zamanlar sadece çocuktuk’’ diye geçiştirmesi, kendini aklama çabasından başka bir şey olamaz.
Kitabın sonunda Carrie’nin evine asılan o yazı, toplumun önce canavarları yaratıp daha sonra bu canavarın varlığında hiçbir payı yokmuşçasına yok edilmesi gereken bir pislik gibi görmesi insanların ikiyüzlülüğüne güzel bir gönderme olmuş. Carrie bir canavar değil, bir sonuçtur. Sonuçtan önce nedene hiç değilse bir göz atmak neleri önleyebilir bir düşünün.·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.