Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 50 dk.
Sayfa Sayısı:
206
Basım Tarihi:
Aralık 2023
İlk Yayın Tarihi:
Ekim 1993
Yayınevi:
Altın Kitaplar
Orijinal Adı:
Carrie
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
ISBN:
9789754054217
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Korku mu yoksa psikolojik bir dram mı?
“Birinci derecede yakını: Yok.
Ölünün kime verileceği: Maine Belediyesi” (s. 200)
Duş yapmak: günah
Adet kanaması: lanetli kan
Memeler: kirli yastıklar
Üreme: kirlilik
Carrie, böyle düşünceleri olan bir “anne”nin kızı. Kendisi nasıl anne olabilmiş, o “günahın” içine düşerek! Ve daha doğmadan “kirlilik” olarak görür karnındaki bebeği. Günah tohumu. Onu öldürecektir! Peki ya buna gücü yetmezse?
“Aile korkunç bir yüktür,” der 
Oscar Wilde, 
Nermin Yıldırım, “Anne kelimesi herkes için başka şeyler ifade eder.” Ve 
Ali Lidar, “Söylesene anne, en son ne zaman okşadın saçlarımı?” Bir çocuk için anne ne çok şey değil mi? Hele bir de başka kimsesi yoksa… Bütün anneler çocuklarını severler mi? 
Erich Fromm #k:414187’nda “Anne sevgisi, çok özel yapısının sonucu, koşulsuzdur,” der. Şimdi burada bile sorsam annesinden yaralı o kadar çok okur çıkacak ki… Carrie’nin annesi ise bambaşka, onunki sevmek ya da sevmemek değil, “Eğer sağ gözün günah işlemene neden olursa onu çıkart at,” diyen Matta İnciline saplantılı olacak kadar bağlı. Ve aile içi cinsel birlikteliği dahi günah olarak görür. Bir çocuk dünyaya gelecekse eğer Tanrıdan gelmeli…
Carrie…
İçine kapalı bir kız,
Ailesinin içine kapattığı çocukları dünyanın geri kalanı gelse kolay kolay açamıyor. Zaten dünyanın geri kalanı da seni açmak için uğraşmak yerine, senin eksiklerinle uğraşmayı seçiyor. Özellikle Carrie gibi on altı yaşında bir lise öğrencisiysen… Hepimiz o yıllardan geçtik yahut geçiyoruz değil mi? Akran zorbalığının zirve yaptığı, birçok tipin kimsenin gözünün yaşına bakmadığı yıllar. Yazarın ilk kitabı, şimdiki gibi öğrenci psikolojilerine ilgi olmadığı yıllar… Ve bir gün Carrie adet kanaması geçiriyor, fakat öyle bir şeyin varlığından dahi haberdar değil… İşte her şey o an başlıyor… “Ben günah işlemedim, anne. Sen işledin. Bana
Oscar Wilde, Nermin Yıldırım, “Anne kelimesi herkes için başka şeyler ifade eder.” Ve Ali Lidar, “Söylesene anne, en son ne zaman okşadın saçlarımı?” Bir çocuk için anne ne çok şey değil mi? Hele bir de başka kimsesi yoksa… Bütün anneler çocuklarını severler mi? Erich Fromm #k:414187’nda “Anne sevgisi, çok özel yapısının sonucu, koşulsuzdur,” der. Şimdi burada bile sorsam annesinden yaralı o kadar çok okur çıkacak ki… Carrie’nin annesi ise bambaşka, onunki sevmek ya da sevmemek değil, “Eğer sağ gözün günah işlemene neden olursa onu çıkart at,” diyen Matta İnciline saplantılı olacak kadar bağlı. Ve aile içi cinsel birlikteliği dahi günah olarak görür. Bir çocuk dünyaya gelecekse eğer Tanrıdan gelmeli…
Carrie…
İçine kapalı bir kız,
Ailesinin içine kapattığı çocukları dünyanın geri kalanı gelse kolay kolay açamıyor. Zaten dünyanın geri kalanı da seni açmak için uğraşmak yerine, senin eksiklerinle uğraşmayı seçiyor. Özellikle Carrie gibi on altı yaşında bir lise öğrencisiysen… Hepimiz o yıllardan geçtik yahut geçiyoruz değil mi? Akran zorbalığının zirve yaptığı, birçok tipin kimsenin gözünün yaşına bakmadığı yıllar. Yazarın ilk kitabı, şimdiki gibi öğrenci psikolojilerine ilgi olmadığı yıllar… Ve bir gün Carrie adet kanaması geçiriyor, fakat öyle bir şeyin varlığından dahi haberdar değil… İşte her şey o an başlıyor… “Ben günah işlemedim, anne. Sen işledin. Bana
Stephen King / Göz
Önce kitabını okudum, arkasından filmini izledim. Yazara şöhret yolunu açan ilk kitabıymış #Göz . Hiç şaşırmadım. Çok etkileyiciydi. Filmlerinin birçoğunu defalarca izledim ama kitaplarıyla yeni yeni tanışıyorum. Benim önceden okuduğum Sis, Hayvan Mezarlığı ya da Uykusuzluk gibi değildi. Tabi ki gerildiğiniz ve kanınızın donduğunu hissettiğiniz bir kitap ama korku unsuru diğerlerine nazaran daha hafifti bence. Şunu da söylemeliyim ki, farkındalık yarattığı konular ve verdiği mesajlar muhteşemdi.
Carrie korkunç koşullar altında dünyaya gelmiş. Babası o doğmadan öldüğü için annesi Margaret ile birlikte yaşıyorlar. Ne anne ama! Resmen klinik vakaydı bence. Aşırı uç noktalardaki dini inanışları yüzünden kızına nefes aldırmayan, her şeyi günah olarak gören bir kadın. Carrie’nin telekinetik bir gücü var. Bu gücünü küçük bir kızken duyduğu suçluluk duygusundan dolayı ruhsal zorlanma yaşarken bir kere kullanmış. Sonuçları okuyanları çok şaşırtacak. Annesi yüzünden güvensiz, silik bir kişilikken buna bir de uzun kıyafetleri ve bakımsızlığı eklenince herkes tarafından dalga geçilen ve eşek şakalarına maruz kalan biri olmuş. Birgün okulda yaşadığı bir olay sonrası korkusu ve aşağılanmalarından dolayı ikinci kez gücü kendini göstermiştir. Bu gücü zaman içinde nasıl kullanacağını farketmiş ve bu ona güven vermiştir. Ta ki okulun balo gecesine kadar. Bu öyle bir geceydi ki asla unutulmayacak ve yaşanılan olaylar hep hatırlanacaktı. Soluksuz okunacak ve akıllardan çıkmayacak bir kitap.
Keyifli okumalar…
Korku tarihinin en korkunç karakterini barındıran kitapEdebiyat
Bu kitabı ilk okuyuşum değil,son okuyuşumda olacağını düşünmüyorum.Stephen King ile tanışmamı sağlayan kitap bu kitaptı.Komşumuzun 6.sınıfa giden kızı 3.sınıfa giden bana bu kitabı gizlice okutmuştu.Güzel günlerdi.
Kitabın konusunu herkes biliyor bu yüzden ben kitabın özel olarak incelemesine geçmek istiyorum.
Stephen King’in ilk kitabı bu.Bir ilk kitaba göre ve basıldığı döneme göre o kadar kurgusu ve karakterleri yerinde bir kitap ki ben çok şaşırdım.
Stephen King bu kitabı yazarak bize çok önemli dersler vermek istedi halbuki çoğumuz sadece zorbalığa uğrayan kızın neler yapabileceğini anladık.3.sınıfta okuduğumda malesef ki ben de öyle anlamıştım.
Kitap bize dini saplantının ve zorbalığın bir insanı nasıl canavarlaştırabileceğini anlatıyor.Kitap bize korku dünyasının bana göre en korkunç karakterini armağan ediyor ; Margaret White.Bu kadın hayatımda gördüğüm en korkunç karakter.Fırın küreği gibi elleriyle elinde incil okuyuşunu hayal ederken bile o mavi gözleri beni korkutuyor.Bu kadının inandıkları normal bir dini inanış değildi.Bu kadının inandığı elinde ateşten bir kılıçla gezen bir meleğin tüm günahkarları öldürmesini beklemesiydi.Annesi böyle olursa bizim unutulmaz karakterimiz Carrie White’ın nasıl bir karakter olmasını bekleyebiliriz ki ?
Carrie çocukluğundan beri çevresine uyum sağlamaya ve insanların arasında kendine yer edinmeye çalışan bir karakterdi.Carrie ezik veya hor görülmesi gereken bir insan da değildi.Sadece yardıma muhtaçtı.
Bu kitap boyunca kendime şu soruyu sordum.Gerçek canavar kim ? Bu kızın annesi mi ? Bu kız mı ? Bu kıza zorbalık yapanlar mı ?Yoksa bunca zorbalığa uğradığını ve ebeveyn istismarını açıkça görmelerine rağmen hiç ses çıkarmayan kasaba halkı mı ?
Stephen King biz erkeklere bir lanet hediye ederken kadınlara da bir lütuf
Beklentimi Karşılamayan Bir İlk Kitap1000Kitap
Stephen King’in “Carrie (Göz)” kitabı hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. Açıkçası bu kitabı çok severek okumadım. Yazarın ilk romanı olmasının etkisi midir bilmiyorum ama beni tam olarak içine alamadı. King’in çevreyi ve atmosferi betimleme gücü kesinlikle var, bunu reddedemem; fakat ben daha çok metaforlarla zenginleşen cümleleri seven biriyim. Bu kitapta aradığım o edebi tat yoktu.
Bir de aralarda yer alan gazete kupürleri, sorgu kayıtları ve tanıklık ifadeleri beni hikâyeden kopardı. Belki kurguda farklılık yaratmak için tercih edilmiş ama ben o bölümleri okurken keyif almadım.
Korku unsuruna gelince… Bana göre kitabın korkutucu bir yanı yoktu. Daha önce okuduğum “Sadist” (Misery) çok daha sürükleyici ve etkileyiciydi. Yine de Stephen King’i okumaya devam etmek istiyorum, çünkü eserlerinin film ve dizi uyarlamalarını izlemek hoşuma gidiyor. Bu da beni King’in uyarlanan başka kitaplarına yönlendiriyor.
Kısacası Carrie benim için güçlü bir başlangıç olmadı ama Stephen King evreninde yolculuğa devam edeceğim.
“Göz”ü ikinci kez okuyorum ve ilginçtir, bu kitap aynı zamanda hayatımda okuduğum ilk 
Stephen King romanıydı. İlk okumamdan bu yana yıllar geçmesine rağmen, kitaba yeniden döndüğümde aynı gerilim hissinin, aynı duygusal etkiyi hâlâ koruduğunu fark ettim.
Carrie’nin dünyasına yeniden adım atmak, özellikle onun yalnızlığı ve sürekli maruz kaldığı baskının ağırlığını tekrar hissetmek gerçekten etkileyiciydi. Stephen King in karakteri öyle gerçekçi bir kırılganlıkla işlediğini düşünüyorum ki, yaşadığı her haksızlık insana dokunuyor. Annesiyle olan ilişkisi ise ikinci okumada bana daha da sarsıcı geldi; kontrol ve fanatizmin nasıl bir insanı içten içe çökerttiğini çok iyi gösteriyor.
Telekinetik güçlerin devreye girdiği kısımlar hâlâ ilk okuduğum zamanki gibi etkiliydi. Baloya doğru ilerlerken oluşturulan o yükselen gerilim, King’in neden bu kadar güçlü bir anlatıcı olduğunu bir kez daha hatırlattı. Ve balo sahnesi… tekrar okumama rağmen tansiyonunu, trajedisini, Carrie’nin içindeki o kırılma anını sanki ilk kez okuyormuşum gibi hissettim.
Kitabın rapor, mektup ve farklı anlatıcılar kullanması da hikâyeye geniş bir çerçeve veriyor. Bu yapıyı ikinci okumamda daha çok takdir ettim çünkü olayların hem içerden hem dışardan nasıl göründüğünü fark etmek daha kolay oluyor.
Bitirdiğimde yine aynı ikilemle kaldım: Carrie’ye çok büyük empati duyuyorum ama bir yandan da gücünün kontrolden çıkışı ürkütücü bir etki yaratıyor. Belki de King’in asıl başarısı, okuru bu gri alanda bırakabilmesi.
Kısacası, “ 
Göz ” benim için sadece bir kitap değil; King’le tanıştığım, tekrar okuduğumda bile etkisini kaybetmeyen özel bir deneyim.
Stephen King romanıydı. İlk okumamdan bu yana yıllar geçmesine rağmen, kitaba yeniden döndüğümde aynı gerilim hissinin, aynı duygusal etkiyi hâlâ koruduğunu fark ettim.
Carrie’nin dünyasına yeniden adım atmak, özellikle onun yalnızlığı ve sürekli maruz kaldığı baskının ağırlığını tekrar hissetmek gerçekten etkileyiciydi. Stephen King in karakteri öyle gerçekçi bir kırılganlıkla işlediğini düşünüyorum ki, yaşadığı her haksızlık insana dokunuyor. Annesiyle olan ilişkisi ise ikinci okumada bana daha da sarsıcı geldi; kontrol ve fanatizmin nasıl bir insanı içten içe çökerttiğini çok iyi gösteriyor.
Telekinetik güçlerin devreye girdiği kısımlar hâlâ ilk okuduğum zamanki gibi etkiliydi. Baloya doğru ilerlerken oluşturulan o yükselen gerilim, King’in neden bu kadar güçlü bir anlatıcı olduğunu bir kez daha hatırlattı. Ve balo sahnesi… tekrar okumama rağmen tansiyonunu, trajedisini, Carrie’nin içindeki o kırılma anını sanki ilk kez okuyormuşum gibi hissettim.
Kitabın rapor, mektup ve farklı anlatıcılar kullanması da hikâyeye geniş bir çerçeve veriyor. Bu yapıyı ikinci okumamda daha çok takdir ettim çünkü olayların hem içerden hem dışardan nasıl göründüğünü fark etmek daha kolay oluyor.
Bitirdiğimde yine aynı ikilemle kaldım: Carrie’ye çok büyük empati duyuyorum ama bir yandan da gücünün kontrolden çıkışı ürkütücü bir etki yaratıyor. Belki de King’in asıl başarısı, okuru bu gri alanda bırakabilmesi.
Kısacası, “ Göz ” benim için sadece bir kitap değil; King’le tanıştığım, tekrar okuduğumda bile etkisini kaybetmeyen özel bir deneyim.
Sınıf arkadaşlarının bir ucube gibi gördüğü Carrie, tüm bu haksız muameleye sessizce katlandı... Ta ki, beklemediği bir anda acımasızca bir davranışa maruz kalana kadar.
Göz, Stephen King'in ilk romanıdır. King'in ilk romanının oldukça sürükleyici ve güzel bir kurguyla sunulması da okuyuculara ileride nasıl bir yazar olacağı mesajını da vermiştir.
Kitabımızın ana kahramanı 16 yaşındaki lise öğrencisi Carrie White; telekinezi yeteneğine sahiptir. (Telekinezi ya da kısaca TK, maddeler üzerinde düşünce gücüyle etki yapma olarak tanımlanır. Telekinezinin gerçekliğine dair hiçbir bilimsel kanıt yoktur.) Carrie dini saplantıları olan bir anneyle büyümüş ve istismar edilmiştir. Onun duygularından, hissettiklerinden habersiz olan annesi kendi gerçekliğinde yaşayan bir insandır ve kendisi gibi düşünmeyen herkesi suçlu ve günahkar görür. Bu düşünceyle onu büyütmüştür. Carrie de yıllarca arkadaşları tarafından hor görülmüş, zorbalığa uğramış, toplum dışına itilmiş bir çocuktur. Tüm bunlar bir yerde patlamasına ve farkında olmadığı güçleri kullanmasına yol açar. Bu konu üzerinde ilerleyen kitap oldukça akıcı ve merak uyandırıcı bir şekilde ilerliyor. Severek ve heyecan duyarak okuduğum bir King kitabı oldu.
"Kabul ettim, anne, lütfen artık benim de dünyaya... uymak zorunda olduğumu anlamaya çalış. Ben senin gibi değilim. Tuhafım... yani öbür çocuklar beni tuhaf buluyor. Ben böyle olmak istemiyorum. Normal bir insan olmak istiyorum, çok geç kalmadan da..."
Puan vermedi
Özetle lisede akran zorbalığına uğrayan Carrie’nin hikayesidir. Ama zorbalığa uğrayan Carrie'ye ne olduğu sorusu heyecan arttırıyor bence .
Artı bir yan olarak, bu türde bir kitabın günümüzde de oldukça önemli olan akran zorbalığı ve etkileri gibi konulara değinmesi de takdir edilesi.
Dili gayet akıcı, sade. Gün içerisinde aralıklarla yapacağınız birkaç okuma ile bir günde bile bitirebileceğiniz kadar kolay okunan, kısa bir kitap. Kitabın türü konusunda da korkudan ziyade fantastik gerilim demek daha doğru olur sanırım.Ben sevdim surukleyici bir kitap tavsiye ederim.
Konu güzeldi ama korkunç değildi.
Başrol karakter olan Carrie White'ın telekinetik güçlere (Zihin gücüyle maddeleri hareket ettirme.) sahip bir kızdır. Okulda öğrenciler tarafından sürekli zorbalık görüyor. Balo gecesinde ise hepsi Carrie'nin nefretiyle yüzleşecekler. Kitap gayet anlaşılır dille yazılmış sürükleyici ama dediğim gibi korkunç değildi. Keyifli okumalar.
Carrie, liseye giden ve çokça zorbalığa katlanan bir kızdır. Öyle ki ilk kez regl olmaya spor salonunun duşlarında, sınıf arkadaşlarının önünde başlar ve yardım edilmez, tam tersine tüm tamponlar suratına fırlatılır ve dalga geçilir.
Carrie’nin annesi farklı değildir. İleri derecede dindar olan annesi, reglin ‘Lanetli Kan’ olduğunu düşünür ve eğer Carrie günahkar olmasaydı bu Lanetli Kan’ın hiç gelmeyeceğini düşünür. Annesi, Carrie’yi acımasızca döver, zorla dua ettirir, günah işlediğini düşünürse saatlerce, bazen de günlerce küçük bir dolaba dua etsin diye kilitler.
Tüm bunlara sessiz kalan Carrie, bir gün hiç beklemediği acımasız bir zorbalığa daha uğrar ve içinde sakladığı telekinetik gücü açığa çıkarır, sağlıklı düşünmez ve tam bir intikam makinesine dönüşür.
Zorbalardan nefret ediyorum. Böyle annelerden daha çok nefret ediyorum. Stephen King, okurken sinirden kudurmamı sağladı. Bu adama gerçekten hayranım. Kitap gerçekten çok güzeldi. Heyecan hiçbir zaman düşmedi.
Yazar Hakkında
Stephen KingYazar · 124 kitap
Stephen Edwin King (d. 21 Eylül 1947, Portland, Maine), korku, doğaüstü kurgu, gerilim, suç, bilimkurgu ve fantazya türlerinde eserler üreten Amerikalı yazar ve senarist. Kitapları toplam 350 milyon kopyadan fazla sattı ve çoğunun film, televizyon dizisi, mini dizi ve çizgi roman uyarlamaları yapıldı. Yedi tanesi Richard Bachman müstear ismiyle olmak üzere, 62 roman ve 5 kurgu dışı eser yayınladı. Ayrıca çoğu, kitap koleksiyonlarında yayınlanan 200 kadar öykü yazmıştır.
İlki 1987 yılında Sadist (Misery) romanı başta olmak üzere toplam 15 kez Bram Stoker Ödülü'ne layık görüldü. 2003 yılında Ulusal Kitap Vakfı (National Book Foundation) tarafından "Amerikan Edebiyatına Üstün Katkı Ulusal Madalyası" ile onurlandırıldı. 2004 yılında Dünya Fantazya Konvansiyonu (World Fantasy Convention) tarafından "Yaşam Boyu Başarı" ödülüne layık görüldü. 2007 yılında Amerikan Gizem Yazarları Organizasyonu (Mystery Writers of America) tarafından "Grand Master" ödülüne layık görüldü. Amerikan edebiyatına yaptığı katkılar nedeniyle, 2015 yılında Ulusal Sanat Vakfı (National Endowment for the Arts) tarafından "Ulusal Sanat Madalyası" ile onurlandırıldı.
İlk romanı Göz (Carrie) 1974 yılında yayımlanmıştır. Özellikle 1982 yılında başlayıp 2005 yılında sona erdirmiş olduğu Kara Kule (The Dark Tower) serisi ile ünlüdür. Yeşil Yol (The Green Mile), Esaretin Bedeli (the Man Who Loved Rita Hayworth aka the Shawshank Redemption) gibi pek çok kitabı senaryolaştırılıp beyaz perdeye aktarılmıştır. İlk profesyonel kısa öykü satışını The Glass Floor adlı öyküsüyle Starling Mystery Stories'e yapmıştır (1967). Kitaplarının çoğu memleketi Maine'de geçer.
Kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/Stephen_King
