Gökyüzünde Devrim, Yeryüzünde Enkaz!
Jean-Christophe Grangé’nin bu ilk romanı için söyleyebileceğim ilk şey; fikrin muazzamlığı karşısında saygıyla eğildiğim, ancak uygulamanın hoyratlığı karşısında hayal kırıklığına uğradığımdır. Leyleklerin göç yollarını küresel bir suç ağına dönüştürme fikri, polisiye edebiyatta eşine az rastlanır cinsten bir dâhilik. Doğanın en saf hareketini, insanın en kirli arzusuyla birleştirmek tam bir Grangé klasiği. Ancak gelin görün ki; leyleklerin kanatlarına yüklenen bu devasa kurgu, yazarın acemice dokunuşları ve inandırıcılık bariyerlerine takılan zorlamaları nedeniyle bir noktadan sonra uçmayı bırakıp yere çakılıyor.
Daha önce yazarın Sisle Gelen Yolcu, Siyah Kan ve Kurtlar İmparatorluğu kitaplarını okumuş biri olarak şunu söyleyebilirim: Grangé’nin asıl hedefi kusursuz twistlerden ziyade macera, aksiyon ve karakterin karanlık bir değişim geçirmesi. Ancak bu değişim, Siyah Kan’da ne kadar ustalıklı işlendiyse, bu ilk romanda o kadar “oldu bitti”ye getirilmiş. Kitabın başında Böhm’ün neden Louis Antioche’u seçtiğini anlasak da; patronu ölmesine rağmen Louis’in hiç ilgi alanı olmayan bu tehlikeli yolculuğa çıkması, hatta odayı karıştırmaya başlaması oldukça zorlama hissettiriyor. Sanki yazarın asıl derdi olan macera başlasın diye karakter kolundan tutulup olayların içine fırlatılmış.
Bu başlangıçtaki zorlama hal, aslında kitabın genelindeki o sarsak twistlerin de habercisi gibi. Louis’in “naif maceracı” bir gençken bir anda “Jason Bourne” çevikliğine bürünmesini kabullenmek zor. Grangé ise bunu yapmak yerine yine o meşhur “hafıza sorunları” ve “aslında sen sandığın kişi değilsin” kolaycılığına kaçmış. Bir karakterin derinliğini inşa etmek yerine ona yeni bir maske takmak, benim karakterle bağ kurmamı engelledi.
Eğer benim gibi bu tarz mantık hatalarına ve karakter tutarlılığına çok takılmayan, sadece atmosferin ve aksiyonun tadını çıkarmak isteyen bir okursanız; hiç tereddüt etmeden okuyun. Çünkü Grangé, o karanlık atmosferi yaşatma konusunda gerçekten rakipsiz.
!!! SPOİLER UYARISI
Organ nakli meselesine gelecek olursak; haftalar süren göç yolculuğunda bir kuşun midesinde bozulmadan kalan organlar fikri, polisiye türünden ziyade fantastik bir gerilime hizmet ediyor. Gerçek hayatta leyleklerin göç rotasındaki yüksek riskler düşünülünce, çetenin neden daha güvenli yöntemler (kurye, uçak vs.) yerine bu yolu seçtiği sorusu havada kalıyor. Üstelik finaldeki "mucizevi kurtuluşlar" ve sırf şaşırtmak için eklenen "aslında baban da işin içindeydi" twistleri, hikayenin ciddiyetini zedeliyor.
Aile sırrının (yangın yalanı, evlatlık hikâyesi ve baba Pierre Senicier’in organ takıntısı) bu denli melodramatik bağlanması, kurgusal bir kolaycılığın en bariz örneği. Grangé sanki son dakikada her şeyi Louis’in geçmişine bağlayarak hikayeye yapay bir katman yüklemek istemiş. Kitap boyunca profesyonel bir ajan gibi hareket eden kahramanımızın, en kritik anda sadece "şans" faktörüyle hayatta kalması ise tam bir ironi. Kadın karakterlerin yüzeyselliği ve özellikle Sarah Gabor ile yaşanan o hızlı, "kullan-at" hissi veren romantizm ise bu kurgusal boşlukları daha da belirginleştiriyor.
Sonuç olarak; Leyleklerin Uçuşu benim için "keşke bu fikir daha tutarlı bir kalemle işlenseydi" dediğim bir eser olsa da, yazarın macera yazarlığındaki gücü hatırına kendini okutturuyor. Bu eksikliklerine rağmen Grangé’nin o vahşi dünyasından kopamadım; bir kitabını daha okumayı düşünüyorum.
·
898 Gösterim
4 Yorum
Garange okuyamadığım yegane yazar 
Kurtlar İmparatorluğu kitabına başlayıp beğenmediğim için bırakmıştım. Hatta yetinmeyip hediye etmiştim 😅 demek ki hislerim doğruymuş abartılacak kadar iyi değilmiş 😅
Kurtlar İmparatorluğu kitabına başlayıp beğenmediğim için bırakmıştım. Hatta yetinmeyip hediye etmiştim 😅 demek ki hislerim doğruymuş abartılacak kadar iyi değilmiş 😅
Macera konusunda oldukça başarılı aslında, ama... Her kitap her okurda karşılık bulmuyor, ya da yazarın bir başka kitabı diyelim. Umarım hediye ettiğin kişi için olumlu sonuç doğurmuştur😎
Bence de başarısız roman olmuş. Ama dediğiniz gibi leylek góçleriyle kaçakçılık güzel bir buluştu.
Videonuzu izledim; incelemem de yer verdiğim noktalara aynı şekilde değinen birini görmek beni şaşırttı doğrusu. Tabii ki okurdan okura değişen bir bakış açısı söz konusu ama bunca tutarsızlığı es geçip göklere çıkarılması da şaşırtmıyor değil. Bunun çok daha vasatına yakın zamanda okuduğum İstanbul Hatırası'nda rastladım. Tarihi bu kadar iyi işleyip polisiyede bu kadar vasat olmasına anlam veremedim.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.