Bana hep garip gelen, gözyaşların doğmadan önce programlanmış olmasıdır. Bu demektir ki ağlayacağımız önceden saptanmış. Bunu hiç düşündünüz mü?
395.jpg){kind=small}
·
3 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yağmur Şire
Gönderi Sahibi
Çok teşekkürler Meltem Hanım :) çok güzel bir yorum yapmışsınız 😊 çok güzel özetlemişsiniz kitabın hissettirdiklerini:)
Gerçekten Momo'sal bir dünya. Her düşüncesi ve diyalogu saf ve gerçek. Bazen o kadar basit bir cümlede öyle büyük bir hüzün anlatıyor ki gözlerim doluyor.
Romain Gary, hüznü, acıyı hayatın bi' parçası olarak görüyor. Karanlığı ne reddediyor ne de dışlıyor.. Bilakis kucaklıyor onu. Bunu diyaloglardaki mahzun ifadelerde ve olay örgüsündeki gerçeklikte kat be kat gösteriyor Onca Yoksulluk Varken'de.
"— Anlıyor musun?
— Hayır, ama yok zararı, alışığım.
— Korktuğum zaman gider oraya gizlenirim.
— Neden korktuğunuz zaman Madam Rosa?
— Korkmak için insanın bir nedeni olması gerekmez Momo.
Hiç unutmadım bunu, bugüne dek duyduğum en doğru şeydir çünkü. ''
Hüznün ve acının, ağlayışın, korkunun hayatın içindeki ifadesini, o büyük yerini gösteren şu sözler ne kadar doğru ve samimi...
Madam Rosa'lı, Mösyö Hamil'li Momo'sal bi' dünya var. Bi' çocuk ve bi' hayatın acı-tatlı katman katman yorumu, anısı. Okuyuşun film gibi aklına kazınan halini en iyi yansıtan kitaplardan biridir bence Onca Yoksulluk Varken... Aşkım depreşti, uzattıkça uzattım :) Mutlu okumalar diliyorum Yağmur Hanım :)