Sadeliğin ihtişamı.Edebiyat
Tolstoy’un, altı adet kısa hikayeden oluşan bu kitabı, aslında dev romanlarından ziyade bir "ustalık sınavı" gibi duruyor. Dünyayı sarsan o koca adamın, en derin etik çıkmazları bir çocuğun bile anlayabileceği bir sadeliğe indirmesi gerçekten muazzam. Kitabı okurken, sanki eski bir bilgenin dizinin dibine çökmüşsünüz de hikâye dinliyormuşsunuz gibi bir his geçiyor insana.
Hikayeleri, tek tek ve kısaca ele alacak olursak:
Kitaba ismini de veren ilk hikayeden başlayalım. "İnsan Neyle Yaşar?", Melek Mihail’in dünyaya düşüşü üzerinden insanın özüne dair üç temel ders veriyor. Sonunda anlıyoruz ki; insan kendi için kaygılanarak değil, başkasına duyduğu sevgiyle nefes alıyor. Biz, tek başımıza değil, bir bütünün parçasıyken gerçekten insanız.
Hemen ardından gelen "Kıvılcımı Söndürmeyen Ateşi Zapt Edemez" ise tam bir "komşu kavgası" trajedisi. Küçücük bir yumurta meselesinin koca bir köyü yakışını okurken, gurur ve inadın haklılıktan daha tehlikeli olduğunu görüyoruz. Kötülük o küçük kıvılcım gibi; affedip söndürmezsen sonunda senin çatını da sarıyor.
"Mum" hikâyesinde ise zalim bir kâhya ve her şeye rağmen iyilikten vazgeçmeyen Pyotr’un o sarsılmaz duruşu var. Baskı ne kadar artarsa artsın, insanın içindeki o vicdan mumu yanmaya devam ediyor; çünkü kötülüğe aynıyla karşılık vermek sadece karanlığı büyütüyor.
Bence kitabın en çarpıcı hikayelerinden biri de "Kızlar Büyüklerden Akıllıymış". İki küçük kızın bir çamur birikintisi yüzünden didişip saniyeler içinde barışmasını izlerken, büyüklerin kavgayı nasıl devasa bir savaşa dönüştürdüğünü görmek tam bir ironi. Çözüm aslında o çocuk saflığında saklı.
Tabii bir de Pahom’un o bitmek bilmeyen hırsı var: "İnsana Çok Toprak Gerekir mi?" Daha fazlası için nefesi kesilene kadar koşan Pahom’un hikâyesi, doyumsuzluğun insanı nasıl yiyip bitirdiğini en epik haliyle anlatıyor. Günün sonunda ona yeten tek şeyin bir mezar boyu toprak olması, modern insanın mülkiyet hırsına müthiş bir cevap.
Son olarak "İlyas", huzurun bazen her şeyi kaybettikten sonra geldiğini hatırlatıyor. Zenginliğin içinde bulamadığı o içsel özgürlüğü, bir başkasının yanında hizmetçi olduğunda bulması, gerçek mutluluğun malda değil, ruhun hafifliğinde olduğunu kanıtlıyor.
Tolstoy bu hikâyelerle aslında bize çok basit bir reçete sunuyor: Azla yetin, sevgiyle kal ve öfkeni yut. Her gün "daha fazlasını al" diyen modern dünyanın gürültüsünde, bu satırlar benim için tam anlamıyla bir ruhsal dinlenme alanı oldu.
Herkese bol kitaplı günler ve keyifli okumalar dilerim.
·
652 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeniz son okuduğum kitabın teoriden pratiğe dökülmüş alanı olduğu izlenimini verdi bana. Sahip olmak ya da olmamak. Bütün mesele bu galiba. Özelikle bilge bir dostla sohbet hissi veren metinler, bana göre de kalbe en hızlı inen cümlelerle süslü.
Emeğinize sağlık, güzel incelemelerinizin devamının gelmesi dileğimle...
Harika bir noktaya değinmişsiniz; mesele gerçekten de sahip olduklarımızdan ziyade, kim olduğumuzla ilgili. Yanılmıyorsam bahsettiğiniz kitap 
Erich Fromm'un 
Olma Sanatı kitabı. İncelememin sizde böyle güzel bir karşılık bulması beni çok mutlu etti. Emeğe verdiğiniz değer ve nazik temennileriniz için çok teşekkür ederim.
Erich Fromm'un Olma Sanatı kitabı. İncelememin sizde böyle güzel bir karşılık bulması beni çok mutlu etti. Emeğe verdiğiniz değer ve nazik temennileriniz için çok teşekkür ederim.