Dünyanın en mutlu insanı her şeye rağmen kendine değer verebilmeyi başarabilen insandır.Zira başardığımıza her ne kadar fazla inanıyor olsak da en çok yoksun kaldığımız nokta bu✨🎀🌸
Mutluluk hissi sadece kısa süreliğine farkında olunan bir duygu bence. Her duygu gibi alışılan , kabullenilen, sürekli bir mutluluk hali varsa bir süre sonra stabil hale gelen bir ruh haline dönüşür o "iyi hissetme hali". Hatta içerisinde küçük mutsuzluk kırıntıları ortaya çıkmayan bir yaşam bir süre sonra sıkmaya bile başlar insanoğlunu bence. Çünkü stabil bir mutluluk, çok büyük de olsa stabil bir huzur haline evrimleşir, herşey başka birşeye evrimleşir. Ve ardından tabiri caizse "rahat batması" denilen (😂) durum meydana gelir genelde. Ne oluyor ya, benim neyim var der bu insanlar ve ekstrem durumlar yaratma çabasına girerler , ufak şeyleri dramatize ederler ki mutluluk halinin bir zıttı olsun yaşamlarinda ve mutlu hissedebilirler, zıttı olmayan bir şey uzun süre var olamaz sanırım. Hatta bu yüzden de "cennet"teki sürekli mutluluk halinin ne kadar mutlu edeceği tartışılır durur.. uzattım sanırım, konuşasım varmış 😬 yani zannımca mutluluk zıttı ile var olabilir gibi geliyor ve kısa süreli olursa var olabilir sanıyorum. Zıttı ile var olabiliyorsa, en büyük mutluluğun en büyük acı sonrası gelen mutluluk olması gerekir ki, bence bu "evlat" la alâkalı acı durumlardır, ciddi hastalıklar vb hayatın çirkin yanlarını gördükten sonra evladın iyileşmesi gibi durumlar en büyük mutluluklar olması gerek diye bir sonuca vardım şuan . Bitti , sustum😬😅😶