Batan Güneş kitabı benim için biraz fazla melankolikti.
Bazı kitaplar hüzünlü olur ama yine de içinde bir canlılık taşır; bunda ise neredeyse baştan sona çökmüşlük, umutsuzluk ve bitkinlik hayatta yer alamama hissi vardı. Özellikle karakterlerin hayata karşı sürekli tükenmiş olması beni yordu . Benim bir gıdım mecalim kalmış onu da sana mı vereceğim ya modunda okudum...
Osamu Dazai anlatımı elbette güçlü ve bu yönde aslında yani; bir hayata tutunamamazlık yalnızlık, anlaşılamama, karamsarlık hakim ama bu kitap sanırsam benim kendi hayatımda yanlış bir zamanda elime geçince; hikaye daha fazla boğucu kaldı. Bitirdiğimde etkilenmekten çok içimin daraldığını hissettim.