İnsan yapılan haksızlığa kızar, incinir ve hırpalanır; ama asıl kırılmayı, kendini en doğru, en çıplak haliyle ortaya koyduğu anlarda anlaşılmadığını gördüğünde yaşar.
İnsan, haksızlığa uğradığında elbette canı yanar; ancak en derin yarayı haklıyken anlaşılmadığında alır. haksızlık kızdırır, ancak anlaşılmamak insanı sessizliğe ve derin bir hayal kırıklığına gömer. Sizce??
Bence de öyle; haksızlık daha çok dışarıya dönük bir öfke doğurur, ama anlaşılmamak insanı içe kapatır. Çünkü haksızlıkta kendini savunma ihtimali vardır, anlaşılmamakta ise ne söylersen söyle karşı tarafa ulaşmadığını hissedersin. Asıl yorucu olan da bu sessizliktir; insanın kendi içinde defalarca anlatıp yine de duyulmadığını düşünmesidir. 🙏🏻
Çoğu zaman insan, yapılan haksızlığa değil, o haksızlığı anlatamadığı ve anlaşılmadığı gerçeğine kırılır. Çünkü anlaşılmamak, çoğu zaman haksızlığın kendisinden daha derin bir iz bırakır.
Haksızlık karşısında kırılır insan . Neden??
Çünkü anlaşılmamakta haksızlığa gebedir. Özellikle narsist bir insana denk geldiğinde anlaşılmak bir tarafa sana yapılan tüm haksızlığı içinde en kuytu yerde hissetmenin ağırlığı ömrünce geçmiyor. İkisi de birbiri ile bağlı.