İnsanı ayakta tutan şey çoğu zaman içinde bulunduğu koşullar değil, o koşullara rağmen neden devam ettiğini bilmesidir. Bu yüzden bir insanın en büyük gücü, hayatındaki anlamdır. ✨
Ulaşmak istediği bir hedefi olan… ona tutunur, isteğidir onu ayakta tutan o da sanır ki kendim ayaktayım değildir, hevesi arzusu, yaşama isteğini artırır ki en çok da açlığını doyuracak hedefi olan (maddi ya da mavevi- çünkü insan cidden aç gözlüdür) ki bu onu sürekli doyurmamak için ayakta tutar…🖋️🌹
Kesinlikle öyle. Umut ve inanç, insanın yolunu aydınlatan iki iç ışık gibidir. Biri sönünce diğeri de zayıflar, insanın adımları ağırlaşır. Ama ikisi bir aradaysa, en karanlık yollarda bile yürümek mümkün olur. Kaleminize sağlık hocam. 🙂🙏🏻
İnsanı güçlü yapan şey, acı çekmemesi değil; acısına rağmen yürümeye devam edebilmesidir.
Benim için güç, hayatın insana vurduğu darbelerin sayısında değil, o darbelerden sonra kalbinin hangi yöne döndüğündedir. Çünkü insanı ayakta tutan kasları değil, anlamıdır. Bir nedeni olan insan, yalnızlığa da dayanır, hayal kırıklığına da, özleme de...
Bazen bir evlat, bazen bir sevda, bazen de henüz okunmamış bir kitap tutar insanı hayata. Güç dediğimiz şey çoğu zaman gürültülü değildir; sabah yeniden kalkıp yoluna devam edebilmektir.🌿
Belki de en sessiz güç, kimse görmeden devam edebilmektir. İnsan bazen hiçbir şey değişmemiş gibi değil, her şey değişmişken bile yürümeyi seçtiğinde güç kazanır. Çünkü asıl mesele ne yaşandığı değil, o yaşananların içinde insanın kendini nerede tuttuğudur. Kaleminize sağlık hocam. ☺️🙏🏻
İnsanı ayakta tutan şey bazen tek bir neden değil, birden fazla kırılgan ama güçlü parçanın bir araya gelmesidir. Ve o parçaların en değerlisi, insanın içinde hâlâ koruyabildiği umuttur. ☺️🙏🏻
İnsan her zaman duygularını yönetebildiği için güçlenmez, bazen duygularıyla yüzleştiği için güçlenir. Yaşama nedenini sadece içimizde aramak kolaydır; zor olan, dışarıdan gelen her şeyi de o iç dengeyle taşıyabilmektir.