Temmuz 2018 Deneme/Hikaye EtkinliğiEdebiyat
Melih Kibar–Sessiz Veda
youtube.com/watch?v=lBRxbm0...
ISKALAYAN ADAM
“Yoksa her şey ben olmadığım zaman benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?” Aylak Adam böyle demişti altmış sene önce. Modern çağın etkisiyle , bütün sosyal medya araçları birlik olup zihnindeki boşluklara hücum etti. On sene önce olsa, hiç gocunmazdı ıskaladığı bunca şeye. Fakat artık devir değişmişti. “Sen de görmelisin sen de duymalısın sen de gitmelisin sen de yemelisin sen de sen de sen de devrine gelinmişti.” ‘İyi de ben herkes gibi olmak zorunda mıyım?’ sorusunu soracak dermanı yoktu.
Bütün ıskaladıkları bir bir aklına geliyordu, beş yaşında,on yaşında,on beş yaşında,yirmi yaşında,yirmi beş yaşında,otuz yaşında ıskaladıkları. Bütün dünyaya meydan okuyup, ‘Ama sizin ıskaladığınız pek çok şeyi de ben yaşadım ben anladım ben biliyorum’ diyecek dermanı da yoktu.
‘Deliriyor muyum yoksa?’ diye sordu kendine. En sevdiği müziği açtı bilgisayarda , iyi ki youtube vardı. ‘Kimse beni anlamıyor,sevmiyor,umursamıyor’ diye düşündü. ‘Ne olacak halim? ‘Aldığı her nefese şükreden biriydi aslında, isyankar da sayılmazdı. Fakat lanet olası şu “ıskalama” meselesi yine yakasına yapışmıştı. Herkes her şeye sahip olmuştu da bir tek kendisi mi mahrum kalmıştı her şeyden?
‘Ne var ulan ne var ıskaladıysam ıskaladım’ dedi bir an, rahatladı. ‘Hem siz ne bilirsiniz benim ne yaşadığımı, ne bilirsiniz hikayemi' Martılar kanat çırptı, ötüşerek uçup gittiler. Çocukluğu göz kırptı sonra, ‘Boş ver anlamazlar seni’ dedi. “Elde var hüzün” dememiş miydi Attila İlhan? Bundan güzel teselli mi olurdu? Herkesin kendini ortaya attığı yerde, bir kaplumbağa gibi kabuğuna çekilse ne çıkardı yani? Kime ne zararı vardı? İyi de kime de ne faydası vardı? Pişmanlığın saydam duvarına tosladı.
Zihnini dinlemek yerine müziğe konsantre oldu. Denediği hiçbir kimyasal ilaç çare olamamıştı derdine. Yeniden başlattı , iki saattir dinliyordu aynı enstrümantal melodiyi. ‘Siz benim nereye nasıl düştüğümü nereden bileceksiniz?’ diye mırıldandı.
Kaç kere aşkın kıyısından dönmüştü, hep ıskalamıştı. ‘Şaşırmıyorum ki’ dedi kendine, kendiyle olan sohbeti koyulaşmıştı. Her şeyi ıskalayan elbette aşkı da ıskalayacaktı. İyi göremiyor,iyi duyamıyor,iyi konuşamıyordu uzunca bir süredir, belki birkaç yıldır böyleydi. ‘Aranıza biraz sokuldum diye sizden biri olacağımı mı zannettiniz? Maskelerimle mutluyum ben , umrumda bile değilsiniz’ dedi içinden.
‘Okuduğum kitaplar da bütün bu ıskalayışlarımı yüzüme vurmuyor mu? Çay mı içsem kahve mi? Su neyime yetmiyor ?Olmayan uykum da beni terk edecek bu gidişle’ diye mırıldandı yine sesi biraz kısılarak. ‘Herkes yalan söylüyor’ diye düşündü, ‘Herkes kendini ve başkalarını kandırmakla meşgul, devir pohpohlama devri, yiyelim içelim eğlenelim devri.’
Ölümü düşündü sonra, bu son çıkıştı. Ne zaman çıkışsız kalsa ölümü düşünürdü. Bir bakıma hayata bağlanırdı böylece. Siyah olmadan beyaz nasıl tarif edilemezse, ölüm olmadan da hayat tarif edilemezdi. Yaşama isteğine tutundu yeniden can havliyle. İçinde garip bir sevinç kımıldadı. ‘Evet ya’ dedi, ‘Ben bunu neden daha önce düşünemedim! Azrail beni ıskalamayacak!Böylece ben de onu..’
··
136 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Iskalayan adam, güzel olmuş. Ben o şarkıdan böyle bir şey mi çıkarırdım bilmiyorum ama gerek göndermeleriyle, gerekse samimiyetiyle güzel ve kısa bir hikaye. Serbest demiştik zaten en başta, yazar nasıl hissederse öyle yazacaktı, sen de fazla zorlamamışsın kendini :) Eline sağlık. Teşekkürler katkın için.
Teşekkür ederim abi , sana teşekkür etmelere doyamıyorum :) sahtekar mıyım da yoksa biraz :) serbest düşeyim dedim efkarın dibine doğru :)
