Resim
Camel – Stationary Traveller - youtube.com/watch?v=TKW9rIQ...
İlkokuldan beri resim yapmayı çok severdi. Bütün dersleri zayıftı; ama resim derslerinin tartışmasız yıldızıydı. Hiçbir arkadaşıyla kavga ettiği, hiçbir öğretmenine küstahlık ettiği görülmemişti. Sessiz ve içine kapanık bir çocuktu. Mecbur kalmadıkça gülmezdi. Zaten gülümsediğinde de acı bir ifade belirirdi yüzünde. Gevşemeye alışık olmayan yüz hatları, her güldüğünde yüzünde derin izler bırakırdı. Hiç yakın arkadaşı da olmamıştı. Tıpkı bu dünyaya gelirken olduğu gibi yaşamı boyunca da yalnızdı.
Zaman zaman yalnızlığını iki kişilik yalnızlığa çevirmek için fırsatları olmuştu elbet. Fakat hep gidenlerin arkasından hüzünlü gözlerle bakan biri olmaktan kurtulamamıştı. Ne yaptıysa onu anlayan ve terk etmeyen biri çıkmamıştı karşısına. Hayatta hep terk edilen, bırakıp gidilen olmuştu. Bundan daha ötesine geçememişti.
Yediği darbelerden sonra, hayatla tek bağlantısı olan ve onu yaşama bağlayan sebebine, resim yapmaya da küsmüştü. Bir gün ya çizdiği resimler de onu terk ederse diye çok korkmuştu. İşte o karanlık günlerden birinde çizdiği bütün resimleri ateşe vermiş, arkalarından tek bir gözyaşı dahi dökmemişti. O gün bu gündür eline ne bir kara kalem ne de bir fırça almıştı.
Bugünse deli gibi resim yapmayı arzulayan bir his belirmişti içinde. Yeniden yaşamaya başlamak, yeniden doğmak gibi bir histi bu. Bu zamana kadar süregelen bütün hissizliğini ve acılarını bir kenara bıraktı. Yıllardır dolabında duran, elini dahi sürmediği eski kara kalemini ve temiz bir sayfayı sakince çıkarıverdi. Eski kalemini parmaklarının arasında yeniden hissetmek yangına su dökmek gibiydi. Gözlerini parmaklarına çevirdi. Sanki yıllardır bu özlemle yanıp tutuşmuşlardı. Bugünse yangının söndüğü gündü. Kararını verdi. Bir resim çizecekti.
Tam kalemini tertemiz sayfanın üzerinde gezdirmeye başlayacaktı ki, aniden duraksadı. Bugünün hayatında yeni bir başlangıç olduğunun farkındaydı. Ve bu yeni başlangıcı eski kalemiyle yapmak istemiyordu. Sanki yeni sayfaya eski kalemiyle çizmeye başladığında her şey yeniden eskiye dönecekmiş gibi hissetti. O an aklından, ne kadar yeni başlangıç yaparsak yapalım başlangıçları yapan biz olduğumuza göre hiçbir şey eskinin bir tezahürü olmaktan ileri gidemeyecektir diye geçirdi. Kendisi eski bir kara kalemdi. Yeni başlangıçlara yelken açacaksa bile eski benliğinden vazgeçemezdi…
Yıllardır pas tutan parmaklarıyla hızlı bir giriş yaptı yeni hayatına. Önce güzel bir yaz akşamı çizmeyi düşündü. Sonra hemen bu düşüncesinden vazgeçti. Vakit, güneş doğmadan hemen öncesi olmalıydı. Başlangıçlara en çok yakışan vakit bu vakitti çünkü. Sonra etrafında kırmızı, sarı ve mor çiçeklerin olduğu bir tren rayı çizdi. Yıllardır içinde kaybettiği benliğine giden yol olmalıydı bu yol… Hemen peşinden rayların üstüne yepyeni bir tren yerleştirdi. Trenin içerisinde bu zamana kadar sevdiği ve kalbine giren insanların olduğunu hayal etti. Annesini, babasını, eski aşklarını, bir de ona resim çizmeyi öğreten öğretmenini yerleştirdi içine. Çizdikçe açılan parmakları yavaş yavaş bütün resmi istediği gibi şekillendirmeye, rengarenk bir mutluluk tablosunu tamamlamaya başladı. Adeta yıllardır dingin bir şekilde içinde uyuyan canavar canlanmıştı. Coştukça coşuyordu. Hayattan aldığı tüm darbeleri kaleminin ucuyla yepyeni sayfasına iade ediyordu. Her kalem darbesinde sanki bu zamana kadar çektiği acıların intikamını alıyordu. O an onu dışarıdan izleyen birisi resim çizmiyor da birini bıçaklıyormuş hissine kolaylıkla kapılabilirdi.
Sonra aniden duraksadı. Bütün resim bitmişti. Peki ya ben bu resmin neresindeyim diye düşündü. Bütün resmi o kadar doldurmuştu ki kendisini koyacak tek bir boşluk kalmamıştı. Zaten yeni bir insan çizmeye gücü de takati de kalmamıştı. Karar verdi, resmin en boş köşesine iki çift göz koyuverdi. Benim hayattaki değişmeyen yerim işte tam burası dedi.
··
51 Gösterim
9 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sanırım bu etkinliğin en büyük kazancı Camel'ı insanlara dinletmek oldu. Artık Lady Fantasy de başka bahara:) Eline sağlık, diğer hikayelerinden farklı olmuş bu biraz, daha çok beğendim ben. Tabii çıkar birilerinden uzman görüşü, iyi de olur. Teşekkürler katkın için. Ağustos'da da farklı bir etkinlikte görüşürüz tekrar yazmayacaksan.
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Bütün müzikleri dinledim, en çok bunu beğendim. Teşekkür ederim, beğenmene sevindim. Uzman görüşü çıkarsa ben de memnun olurum :) Gereksiz bir ilham gelmezse ağustosta yeniden görüşürüz :)
Öncelikle müzik seçimi harika..Huzura ihtiyacım olduğu şu zamanlarda kısacık da olsa aldı götürdü beni. Bunun için teşekkür ederim. Hikaye bence çok güzel. Gereksiz sözcük anlatım bozukluğu vs olduğunu düşünmüyorum ben. Sadece bu yazabilme yeteneğinizi burası dışında da kullanmalısınız diyorum. Elinize sağlık..
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Müzik gerçekten çok güzeldi. İki gündür dinliyorum ben de. Öyküyü beğenmenize sevindim. Gereksiz sözcük ve anlatım bozukluğu olduğunu ben de düşünmüyorum ama tekrar göz attığımda iki kelimeyi çıkardım. Yazma konusunda ise mesleğim gereği sürekli bir şeyler yazıyorum. Yeteneğim olduğunu düşünmesem de pratik tecrübem bir hayli fazla. Sanırım bu avantajımı kullanıyorum. Çok teşekkür ederim, değerli görüşleriniz için.
Reklam
Çok güzel yazmışsınız. Ellerinize sağlık Semih Bey. Sadece üç nokta kullanımı bana hatalı gibi geldi, yanılıyor da olabilirim.:)
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
3 tane üç nokta kullanmışım. İkisini çıkardım. Birisini korudum. Böylesi bana daha mantıklı geldi :)
"Ne kadar yeni başlangıç yaparsak yapalım, başlangıçları yapan biz olduğumuza göre hiçbir şey eskinin bir tezahürü olmaktan ileri gidemeyecektir." Bu cümle fazlasıyla anlamlı geldi bana. Keyifle okudum. Kalemine sağlık. :)
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim. Beğenmene sevindim. Anlamlı bir cümle kurmaya çalıştım orada :)