Puan vermedi·201 syf.··
Beğendi
·2018 10. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 09 Ağustos 2018 18:11
Söylesene: Hiç intihar etmeyi düşündün mü? Hiç mi? O halde okumaya yeltenme! Peki neden? Bir travma mı yaşadın? Bıçağı bileklerine geçirmeden veya soğukkanlı bir şekilde şah damarını kesmeden önce soğuğu hissettin mi? Ürpertiyi ensende alabildin mi? Yoksa bütün bunlara rağmen hayati zevkler, şaşalı geçici hevesler ve korku seni alıkoyup vaz mı geçirdi? İntihar mı etmek istiyordun, yoksa edebilmeyi mi? Hiçbiri mi, koca bir hayır mı? Yoksa ağlıyor musun?...
İntihar etmek zeka işidir. Sıradan insanlar sıradan şekilde hayatlarına son verirler. Sanki hiç var olmamış gibi geldikleri gibi giderler. Kim bilir, belki böylesi daha iyidir...
İyi olan ve bir o kadar spesifik olan sorgulamaktan kaçınmaktır. Hiçlik o kadar içe siner ki; basit olmak, bir hiç olmak, sessizliği kulak delercesine, hissedercesine paralar benliği. İnsan sorguladığı andan beri anlam arayışının boşluğa sürüklendiğini düşünür, evre oraya doğru sürüklenir. Tamamlanması ise uyku gibidir: üzerine gitmek tatlı, devam ettirmek kâbusun dozunu artırmaya sebebiyet verir...(tekrar ve tekrar)
Peki en son ne zaman intihar etmek istedin? Sahiden bunu içten bir şekilde isteyip denemeye kalktın? Bu düşünce oluşmadan önce ne yapmıştın peki? Bir dakika, bir saat, bir gün öncesinde neyle meşguldün? Şimdi sorayım: Bir insan neden intihar etmek ister? Hayattan sıkıldığı için mi? Yoksa umutsuzluktan mı? Hiçbiri. Çünkü bunlar çoğaltılması doğal varsayımlar. Neden mi?İntihar etmek ister çünkü başka çaresi yoktur. Ama her zaman bir çare vardır! Evet, her zaman bir çare vardır ama istisnalar kaideyi bozar...
Bir hafta ömrünüz kalsaydı, ilk yapacağınız şey, son kez yapacağınız deneyim veya hep isteyipte ertlediğiniz şey ne olurdu?
Veronika, 22 yaşlarında genç, güzel, gezmeyi ve sosyal takılmayı seven bir kadın olmasına rağmen
23 Yorum
Eminkolnikov
Gönderi Sahibi
Şu ana kadar dejavu yaşatan ve tarifi mümkün olmayan duygular uyandıran 2.5 kitaptan biri. Bazen saatlerce raflarda duran yerine bakarak, sanki Van Gogh'un Yıldızlı Gece eserini Chopin eşliğinde izlermiş gibi seyre duruyorum. Bazen onlarcasından tekrar alıp, bir rafı Veronika ile doldurmak istiyorum.
Keşke bütün kitabı anlatmasaydınız. Küçük bir yorumla insanları okumaları için merakta bıraksaydınız diye düşündüm ama yine de emek verip yazmışsınız,teşekkürler.
İntihar etmenin türlü türlü sebepleri vardır. Kimisine dikkat çekmek ister, ölmeyeceğine de emindir. Kimisi ani sinir kriziyle birlikte boşluğundan faydalanıp bunu yapar. Ama kimisi.. onun yaşamı boyunca bu fikir hep aklından geçer. Hayatın kendisine göre olmadığını düşünür. Önüne hangi olay çıkarsa çıksın kendine verdiği her şansın daha sonradan şans olmadığını fark eder. Çünkü bu fikir insanın aklına bir kere yerleştiği zaman bir daha hiçbir şekilde ondan kurtulmak mümkün olmuyor. Olumlu olan her olayın bile olumsuz bir tarafı yakalıyor seni. Bu böyle sürüp gidiyor.. Kimisi bu fikirleri bir şekilde zorla yaşıyor, kimisi her seferinde deniyor.. Basit bir düşünceden bahsetmiyorum. Yaşam süresinin dolduğunu hissetmek bana göre çok başka bir şey. Hayatın sana göre olmadığını, kendini çoğu insandan farklı ve anlaşılmaz gördüğün her durumun senin üzerinde bıraktığı etkisi.. Farklı şeyler. Yani Veronika vazgeçtiyse daha o noktaya ulaşmamış.. İyi olmuş.
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.