Hiçliğe Adanmış Bir Hayat
Neyzen daha küçük bir çocukken etrafına topladığı akranlarına kendi yaptığı kavalı çalarken, on üç yaşına geldiğinde sara (epilepsi) hastası olacağını nereden bilebilirdi? Bu hastalık bir yandan eğitim hayatının bitmesine sebep olurken, diğer yandan onu “Neyzen Tevfik” yapan yaşantısına da başlangıç olmuştu. İzmir Mevlevihanesi, İstanbul Fethiye Medresesi, Galata ve Yenikapı Mevlevihaneleri’nde geçen geniş zamanlar ona Şair Eşref, Mehmet Akif Ersoy, Ruhi Baba, Yunus Nadi, Tevfik Nevzat, Ahmet Rasim, Tevfik Fikret, Udi Nevres gibi ilim sahiplerinin arasında kendini yetiştirme fırsatı sağladı.
Burada Neyzen’in kendine örnek aldığı, çok muhtemeldir ki küfürlü sözlerinin de alt yapısını oluşturan hocası Şair Eşref’i şu dörtlüğüyle anmadan geçmek istemedim.
Kabrimi kimse ziyaret etmesin Allah için,
Gelmesin reddeylerim billah öz kardeşimi,
Gözlerim ebna-yı ademden o rutbe yıldı kim,
İstemem ben fatiha, tek çalmasınlar taşımı.
( Sanki malum olmuş gibi, gerçekten mezar taşı çalınmıştır.)
Şu an Neyzen’in “Hüseyni Taksim”ini dinlerken kalıba sığmayan kelimeleri mi, haksızlığı yerden yere vurmakta ustaca kullandığı hicivleri mi yoksa o muhteşem ney ustalığı mı daha çok öne çıkmıştır diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
Azab- ı Mukaddes’i okurken hiçliğe adanmış bir hayatın tanığı oluyoruz. Bu hiçliğin içinden haksızlara ve din sömürücülerine veryansın ederken birçoğumuzun hislerine tercüman olup, haykırmak isteyip de söyleyemediklerimizi düzenbazların yüzüne tokat gibi çarpıyor Neyzen.
Birçok şiirinde ve hikâyesinde adaletsizlere, boş kafalı kibirlilere, düzenbazlara ve bilhassa dini alet edenlere bugünlerin moda deyimiyle “kapak” gibi cevaplar veriyor. Sustuklarımız ve göz yumduklarımıza bakınca hangimiz “HİÇ”, orası belli.
Bazen o kıvırcık saçlı başındaki fırtınaları dindiremediği için mesken tuttuğu meyhanelerde, bazen bozuk düzene karşı susmadığı için gözaltında, çoğu zaman da “Ey bana kendini büyük tanıtan. Hâlime bak da varlığından utan!” dedirtecek dizeleri yazdıran derdine derman aradığı hastane odalarında geçen bir ömrün kendisi başlı başına bir şiir zaten.
Düzelmeyen şu alemin işini
Ulu Tanrı'm olan nura bıraktım,
Sabreyledim, kırk yıl sıktım dişimi,
Gün görmeyi Nefh-i Sûra bıraktım.
dizelerini sizlerle paylaşırken, en ünlü bestelerinden “Nihavent Saz Semaisi”ni de usulca şuraya bırakıp çekileyim ben.
youtube.com/watch?v=qrm65eU...
Keyifli okumalar...
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Neyzen Tevfik'in mezarı Kartal Endüstri Meslek Lisesi'nin yanındadır. Ben severim o bölgeyi. Sevgili ve saygıdeğer Rogojin Hocam da çok yakın oraya. Bir garip Neyzen derler de, halt ederler. Ne garibi ya hu adam ermiş...
Otoritenin kendisine tek lütfu Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nin 21 numaralı koğuşu olan Neyzen, tutunabilmek için çirkinleşmediği şu hayata ‘ney’i varsa onunla cevap vermiş. Bir garip yakıştırmasını çok severiz de gerçekte kim garip, görmeyiz; göremeyiz.
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim Muzaffer Bey. 😊
Siz hep böyle ruha dokunan incelemeler yazın, ben hep okuyayım olur mu?😊 Emeğinize sağlık 🙏🏻🌸🌼
Sen hep böyle yüreğime dokunan yorumlar yap, ben hep sevineyim olur mu? 😊🥰 Çok teşekkür ederim.
Henüz okumadıysan, Neyzen de ruhumuza dokunmuş; tavsiye ederim canım. 💙♥️
Listemde bulunacak teşekkür ederim💜
Yazdıklarınızın bendeki hissiyatı bu oldu hep, yine yazın hep yazın, rica ederim ne demek🌹🥰
Çok üzülerek söylüyorum, Neyzen Tevfik 'i lise çağlarındaki çocukların ağzına maskara olmasıyla tanımıştım. Hepimiz ağır küfürlü hicivleriyle tanıyoruz kendilerini ama aslında bunun altında yatan (bana göre) haklı sebeplerinin olduğunu çok güzel ifade etmişsiniz. Tevfik'i tekrar tekrar sayenizde okuyacağım. Kaleminize sağlık
Hepimiz denize bakarız ama kimisi dalgaları görür, kimisi martıları... Neyzen bu hayata baktıkça gördüklerine isyan ederek yaşamış belli ki. Eseri okumak istemenize sevindim. Keyifli okumalarınız olsun.
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim.
