Nar AğacıEdebiyat
“Aşk bahane... Herkes kendini seviyor, bu cilvede kendi güzelliğinden emin olmak istiyordu ve tıpkı şu ayna gibi bu güzelliği yansıtacak, parlatacak bir ayna arıyordu.”
Nazan Bekiroğlu’nun muhteşem eseri ’
Nar Ağacı’nı ilk defa 2013 yılında okumuştum, 2.kez de dün bitirdim. Cumartesi günü başlamış 7 sayfa kadar okumuş sonra araya 
Ehl-i Sünnet İ'tikadı ile birlikte başka bir iş girmişti. Pazar gecesi o işimin sonunda kitabım da yanımda olduğu hâlde uzanmıştım. Aslında aklımda kitabıma başlamak vardı ama gözlerim de kapanıvermiş. Ahâli diyor ki; kitabı yanından alırken gözlerin kapalı: “Sen öyle çağırmasaydın, ben öyle gelmezdim” diye sayıklıyordun” Bunu duyunca dedim ki; bu bir işaret, sen bu kitaba başla ve tez vakitte bitir. Bir kitaba başlamak için alt sınırım ilk 51 sayfadır. 51 sayfayı pazartesi gece geçmiş, 107.sayfada bırakmıştım. Dün sabahtan gece 23:49’a kadar da 380 sayfayı okuyarak kitabı bitirdim çok şükür.
Ama kitap nasıl güzel… Hâlen etkisindeyim. Tarih, aşk, hayâl kırıklığı, sevda, âile, acı hepsi birbirine geçmiş. Yazar, kurgu olarak karakterlerin peşinde olarak anlatıyor kitabı… Hatta yazar karakterlere diyor: “Beni görmüyor musunuz?” Ben de hem yazara diyorum iç sesimle aynı şeyi hem karakterlere... Eminim her okuyan da böyle okumuştur. Trabzon, Taht-ı Süleyman, Tebriz, Batum, Tiflis, İstanbul, Yezd gibi şehirlerde gezip duruyorsunuz. İran’ın halılarını seyrederken, Trabzon’un çayı eşlik ediyor size. İranlı Türk hanlarının sert yüzüyle, Karadeniz’de Büyükhanım’ın tatlı sert hâlleriyle ister istemez hürmet ve haşyet doğuyor içinize.
“Âh Settarhan” diyorsunuz yana yana, “Âh İsmail” diyorsunuz, gözlerinizden yaş geliyor. Zehra ayrı bir âlem zaten. Ama kitap nasıl güzel... Ben 2.kez okudum ve yine çok sevdim. Hatta ilk okuyuşumuzdan daha çok sevdim. Hâlen tesirindeyim. Kitabın
Nazan Bekiroğlu’nun muhteşem eseri ’Nar Ağacı’nı ilk defa 2013 yılında okumuştum, 2.kez de dün bitirdim. Cumartesi günü başlamış 7 sayfa kadar okumuş sonra araya Ehl-i Sünnet İ'tikadı ile birlikte başka bir iş girmişti. Pazar gecesi o işimin sonunda kitabım da yanımda olduğu hâlde uzanmıştım. Aslında aklımda kitabıma başlamak vardı ama gözlerim de kapanıvermiş. Ahâli diyor ki; kitabı yanından alırken gözlerin kapalı: “Sen öyle çağırmasaydın, ben öyle gelmezdim” diye sayıklıyordun” Bunu duyunca dedim ki; bu bir işaret, sen bu kitaba başla ve tez vakitte bitir. Bir kitaba başlamak için alt sınırım ilk 51 sayfadır. 51 sayfayı pazartesi gece geçmiş, 107.sayfada bırakmıştım. Dün sabahtan gece 23:49’a kadar da 380 sayfayı okuyarak kitabı bitirdim çok şükür.
Ama kitap nasıl güzel… Hâlen etkisindeyim. Tarih, aşk, hayâl kırıklığı, sevda, âile, acı hepsi birbirine geçmiş. Yazar, kurgu olarak karakterlerin peşinde olarak anlatıyor kitabı… Hatta yazar karakterlere diyor: “Beni görmüyor musunuz?” Ben de hem yazara diyorum iç sesimle aynı şeyi hem karakterlere... Eminim her okuyan da böyle okumuştur. Trabzon, Taht-ı Süleyman, Tebriz, Batum, Tiflis, İstanbul, Yezd gibi şehirlerde gezip duruyorsunuz. İran’ın halılarını seyrederken, Trabzon’un çayı eşlik ediyor size. İranlı Türk hanlarının sert yüzüyle, Karadeniz’de Büyükhanım’ın tatlı sert hâlleriyle ister istemez hürmet ve haşyet doğuyor içinize.
“Âh Settarhan” diyorsunuz yana yana, “Âh İsmail” diyorsunuz, gözlerinizden yaş geliyor. Zehra ayrı bir âlem zaten. Ama kitap nasıl güzel... Ben 2.kez okudum ve yine çok sevdim. Hatta ilk okuyuşumuzdan daha çok sevdim. Hâlen tesirindeyim. KitabınYorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.