Raymond Queneau en sofistike şiirlerden, en argo diyaloglara kadar dilin hemen hemen tüm ifade biçimlerine hakim bir yazar. Bu küçük hikaye kitabında da yeteneğinin tüm inceliklerini sergiliyor. Önce çok sade, çok kısa bir hikaye anlatıyor ve ardından 98 kez bu hikayeyi farklı tarzlarda, farklı biçemlerde yeniden yaratıyor. Örneğin, bir hikayeye renkleri katıp cisimleri, duyguları, eylemleri renklerle niteleyerek anlatıyor. Veya başka bir hikayede bütün cisimleri ve eylemleri isimlerini vermeden geometrik şekilleri ve hareketleri üzerinden anlatıyor. Yarım sayfalık hikayeyi 3 mısralık bir haiku biçiminde yazdığı bile oluyor. Yani hem aynı hikayeyi 99 kez yazıyor hem de birbirinden apayrı 99 hikaye yazmış oluyor. Çünkü bu biçem değişiklikleri her defasında karşımıza bambaşka bir hikayenin gelmesini sağlıyor.
Bu bakımdan Biçem Alıştırmaları sadece yetenekli bir yazarın yazma alıştırması değil, aynı zamanda ortalama bir okur için okuma alıştırması işlevi de taşıyor. Okuduğumuz şeyin inceliklerini keşfedebilmek için nerelere bakmamız gerektiğine dair bir kılavuz niteliğinde bu kitap. Hacim olarak çok küçük ama benim okuduğum en ileri edebiyat çalışmalarından biri. Bir yandan okuması çok kolay - çünkü kısa ve mizahi bir kitap - diğer yandan da okuması çok zor - çünkü inceliklerini keşfetmek yoğun bir düşünme süreci gerektiriyor. Dilin sınırlarının Biçem Alıştırmaları’ndaki gibi zorlanışını deneyimlemek çoğu okurun karşısına nadiren çıkan bir fırsat. O yüzden benim hayatım boyunca okuduğum en iyi kitaplardan biri diyebilirim bu kitap için.
Bir not da çeviriye düşmek gerek. Queneau’nün bu kitabı yazarken Fransızcayı kullanma kapasitesi ne kadar yüksekse, 
Armağan Ekici'nin tüm bunları Türkçede yeniden yaratırken ortaya koyduğu eser de o kadar nitelikli. Zaten 
Ulysses çevirisinin ardından Türkiye’nin en iyi çevirmenlerinden biri olduğu aşikar olsa da Ekici’nin bu çevirinin de Ulysses’ten aşağı kalmadığını söyleyebilirim.
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.