...:
İnsanın çocuğu olmaması kötü bir şeydi, ama çocuklarının çocukları olmaması daha da kötüydü. Nine böyle diyordu. Varın siz anlayın ne demek istediğini...
20
Neye yarardı ki güzellik? Güzel olmaya ihtiyacı mı var insanın!
42
“peygamberin kendi de bilmez peygamber olduğunu, o da ötekiler gibi bir insandır. Yalnız haydutlar haydut olduklarını bilirler.”
46
Bir adam dünyaya getirmek ve onu yetiştirmek çok uzun zaman ister. Ama onu öldürmek çok kolaydır.
63
eski zamanda atalarımız, zenginlik gururlanmayı, böbürlenmeyi, gururlanma-böbürlenme ise baştan çıkmayı, çılgınlığı getirir, derlermiş.
75
paranın hüküm sürdüğü yerde, güzel söze ve güzelliğe yer kalmaz.
77
“Kendi ayıbını örtmek isteyen başkalarının yüzüne kara çalar”
80
İnsanın mutlu olması ve bu mutluluğu başkalarına da vermesi bazen ne kadar kolay oluyor!
108
"Bir eşeğe eşek olduğunu ispat edemezsin ki...”
111
İnsanlar niçin böyle yaşıyorlardı? Niçin bazıları iyi bazıları kötüydü? Niye bazıları mutlu, bazıları mutsuz? Niye bazılarından herkes korkar da bazılarından kimse korkmaz?
151
Huzur olan evde mutluluk da olur.
180
İnsandaki çocuk vicdanı, tohumdaki tohumdaki öz gibidir. Ve o öz olmadan tohum filizlenmez, gelişmez.
188
Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin, insanoğlu doğdukça ve öldükçe, insanoğlu yaşadıkça, hak ve doğruluk denen şey de var olacaktır...
189
edebiyatta polemiğin bir çeşit edebiyat öğretimi olduğunu unutmamak gerekir.
191
Tarih, iyiye doğru ilerliyor. Ama bu demek değil ki, kötülük kökünden kazınmıştır.
196