Betül
@gone_away7
Şu anda okuduğu kitaplar
Kendim de artık yaşamaya, mesut olmaya başlıyorum. Seviyorum, sonra çekinmeden sevdiğimi söyleyebiliyorum. Gerçi saadet bana biraz geç geldi... İçimde birçok şeyler yıkılıp harap olmuş... Butik hislere artık kabiliyetim yok... Leyla'yı sevdiğim zamanlardaki vefa ihtirası kalmadı... Sevdalarım biraz sehabelere benziyor, kalbimi akıcı bir ziya iziyle parlattıktan sonra sönüp gidiyor...
Kenan hala kendini bu müteheyyiç ve sarhoş hülyadan kurtaramıyordu
Kenan gittikçe artan sarhoşluğu içinde kendi kendine düşünüyordu: "Bu biçare de bir gün genç oldu... Belki o vakit gözleri görünüyordu... İhtimal, onun da Leylâ'sı vardı... İhtimal, o dabenim gibi Leylâ'sının gözleri için ağlamıştı. Kimbilir hayatı ne acılarla doludur... Fakat bu dakikada mes'ut olduğuna şüphem yok... Gözleri görmüyormuş, ne çıkar? Benim de saatlerce karanlığa kapandığım, saatlerce kendim ihtiyar bir körlüğe vakfettiğim oluyor... Hayalimin dünyasını daha güzel görmek için etrafımdaki dünyanın ışıklarını mahsus söndürmüyor muyum? Bu dakikada bu biçare mes'ut oluyor... Ona bu saadeti ben verdim... Kaybettiğim dünyayı görüyor, sevdiklerini görüyor, Leylâ'sını görüyor... Hayatının gözyaşlarıyla akıtamadığı zehrini benim musikimle akıtıyor...
On beş yaşında iken ihtiyarlar gibi yorgundu. Şimdi otuz yaşından sonra on beş yaşındaki mektep çocukları gibi yeni tahassüslerle titremeye başlıyordu. Gördüğü takdir ve muhabbet ona eski mahcup, çekingen merdümgirizliğini yavaş yavaş kaybettirmişti. Sözlerine şen, tatlı bir serbestlik, uzun ince vücudunun hareketlerine canlı bir ahenk geliyordu
Hatta bir parça şımarmıştı bile. Uzun müddet şevkatten mahrum kalmış çocuklar gibi biraz nazlanmak ihtiyacına mukavemet ediyordu
Halbuki Kenan çocukluğunun, ilk gençliğinin ağır, karanlık uykusundan daha yeni uyanıyor, çocuk gibi masum kalan mavi gözleri havat ve ışığa daha yeni açılıyordu