Gönül Demircioğlu
@gonuldemircioglu
Web sitem
instagram.com/gonuldemirciogl...
Kitaplarım
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Güç bulduğum sarışınlığım
kendimi iyileştirmek için dokunmadığım aktar kalmadı bu kentte
anlıyorum
ben suyumu bulandırmakta ısrarlı bir gürültüyüm,
yağamıyorum
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şiire dil güzelliği açısından bakan, şairlerle hekimler arasında bir benzerlik kuran ünlü hekim İbn-i Sinâ, şairleri söz sanatının sultanı olarak değerlendirmektedir. Ünlü düşünür ve hekim, şairlerin söz sultanı olmalarını ve insan ruhuna hitap edebilmelerini şiir dillerindeki güzelliğe bağlamaktadır:
“Şairler söz sultanlarıdır
Hekimler bedende saltanat kurarlar
Şairlerin dil güzelliği ruha zevk verir
Hekimlerin özverisi hastaları iyileştirir”
Şiir, insanoğlunun yaradılışında saklı estetik duygulara yöneliş sürecinde başat rolü oynamış en kadim sanatlardan birisidir. Şiir, sadece estetik ve edebî duygular açısından değil; tarihin, folklorun, mitolojinin, dinin, örfün ve milli şuuraltının nesillere intikali açısından da mühim bir kaynak teşkil etmiştir. Orhan Okay, bir dilde şiir okunup yazılmasını söz konusu dilin ve milletin yaşama arzusuna ve geleceğe uzanma iradesine bağlamakta, şiirin varlığıyla dilin ve milletin varlığı arasında önemli paralellik olduğunu düşünmektedir.
“(…) bir dille şiir yazılıyor, okunuyor ve şiir seviliyorsa bu, o dilin yaşama ve direnme gücünü gösterir. Aynı zamanda o dili kullanan milletin de yaşama iradesini. Bunun aksinin de doğru olduğu hatırdan çıkmamalıdır. Şiirini kaybeden dilini, dilini kaybeden millet varlığını kaybediyor demektir.”
Edebiyat, tarih ve sözel kültüre önem veren toplumlarda şiir, fertlerin ve milletlerin hayatında büyük bir yer tutmaktadır. Şiirin bu işlevinin farkında olan ünlü İngiliz Şair ve eleştirmen Eliot, “Bir ulusu başka uluslar gibi düşündürmek kolay olduğu halde, ona başka uluslar gibi hissetmeyi öğretmek kolay değildir” diyerek şiirin his ve hayale bağlı bir sanat olarak, milli duyuş unsurlarının başında yer aldığına işaret etmekte, hatta şiiri en millî sanat dalı olarak değerlendirmektedir.
Şiir sanatını ve onun özünü oluşturan şiir dilini tanımlamaya çalışan yazarlar ve sanat adamları, okyanustan aldıkları bir kova suya bakarak onu tarif etmeye çalışıyor gibidirler. Kova içindeki su okyanustan bir parça olmakla beraber, tam olarak okyanusu yansıtamaz. Artık o okyanusların rengini, derinliğini, enginliğini, ihtişamını, dalgalarını, kokusunu yitirmiş sınırlı, renksiz, şekilsiz, kokusuz bir parça su birikintisi haline dönüşmüştür. Şiiri belli bir dil, şekil, kuram ve bakış açısı çerçevesinde tarif etmeye çalışan anlayışları da aynı şekilde değerlendirmek mümkündür.
