Gönül Demircioğlu
@gonuldemircioglu
Web sitem
instagram.com/gonuldemirciogl...
Kitaplarım
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
şiir, öykü, deneme, inceleme metinlerinizi ve görsel çalışmalarınızı dergimize bekleriz.
detaylar: buluntu.org/esergonderim
Reklam
Kitabı okurken küçük sahneler arasında dolaşıyormuşum gibi hissettim; her metin bir anda başka bir duygunun içine çekiyor. Bir bölüm bir iz bırakıyor, hemen ardından gelen metin o izi biraz daha belirginleştiriyor. Bu geçişler okuma deneyimini hem akıcı hem de düşündüren bir noktaya taşıdı. Kısa metinlerle böyle bir bütünlük hissi oluşturması hoşuma gitti.
Bazı sayfalar çok netti, bazılarıysa bilerek açık bırakılmış gibiydi. Bu açıklık bende “eksik” hissi yaratmadı; tam tersine metnin niyetinin bu olduğunu düşündürdü. Her bölümün kendi küçük dönüşümü var ve bu değişim kitabı tekdüzelikten uzaklaştırıyor. Sade dilin bu kadar etkili olabilmesi de bence kitabın güçlü yanlarından biri.
Genel olarak farklı ritimlerde ilerleyen ama ortak bir duyguda buluşan bir çalışma. Uzun uzun anlatmadan bile bir şey hissettirmeyi başarıyor. Kısa metinleri seven ama aynı zamanda arka planda bir düşünce akışı arayan okurlar için gerçekten iyi bir seçenek.
Arşedeki iki tel gibi.
Biri hikâye, biri şiir. Aynı ruhun iki farklı tınısı. Arşe Duo, her sayfasında kelimelerin nasıl bir ezgiye dönüşebileceğini hatırlatıyor insana. Kimi satırı ince bir sızı bırakıyor, kimi satırıysa sessizce içini ısıtıyor.
Okurken sanki sayfalar değil, duygular çevriliyor. Bir kelimenin gölgesinde durup soluklanıyorsun, bir diğerinde kendini akışa bırakıyorsun. Uzun zamandır bu kadar yumuşak, bu kadar temiz bir dilin içinden geçmemişim.
Bir fincan kahvenin yanında ruhuma en iyi gelen şey, bu kitabın sakin ama derin melodisi oldu.
Arşe, yaylı çalgılara hayat veren yay demek.
Duo ise iki sesin uyumu.
Tam da bu yüzden Arşe Duo, iki yazarın kelimelerini aynı melodiye taşıyan zarif bir yolculuk gibi. #y:99 
Gönül Demircioğlu 259
Gönül Demircioğlu 259
“Arşe Duo”, iki yazarın iki farklı sesini tek bir telli enstrümanın titreşiminde buluşturan çok özel bir kitap. Kısa ama güçlü metinlerden oluşuyor; her sayfa bir cümlelik bile olsa insanın içine ince bir sızı, bir durup düşünme hâli bırakıyor.
Kitapta hem şiirin yumuşak dokunuşu hem de küçürek öykülerin keskin, net ve derinlikli tadı var. Söylenmemiş duygular, kısa anlar, hayata dair minnacık ama etkili kırılma noktaları… Sanki iki yazar aynı melodiyi farklı parmaklarla çalıyor gibi; biri daha duygusal, biri daha düşünsel ama ikisi de aynı tınıya hizmet ediyor.
En sevdiğim tarafı ise yalın bir dille çok şey anlatması. Okurken durup bir daha bakıyorsun, bazı cümleler sende uzun süre yer ediyor. Hızlı okunuyor ama bıraktığı etki yavaş yavaş yayılıyor.
Kısa metinleri, şiirsel anlatımı ve küçük detaylarda saklı büyük duyguları sevenler için oldukça keyifli ve zarif bir kitap. Birkaç sayfası bile insanı kendi iç sesinin kıyılarına götürüyor.
Düz yazı şiirler ile küçürek öykülerin birleşimi. Önce şiirler sonra onların hissettirdikleri ile öyküler.
Şiirlere öyküler yazmayı seven birisi olarak bu kitabı okurken çok başka şeyler düşündüm. Anlam klasik bir anlatımının ötesinde kelimelerin oluşturduğu cümleler ile aslında zaten şiirsel bir güzergahta ilerleyen hayatı hatırlatıyor her seferinde. Şiirin içinden geçen her kelime insanın hayal gücüyle karışarak öykülere bir yön duygusu katıyor. Şiirsel bir yoğunlukta işlenen sahne, okuyucunun zihninde hem bir duygu hem de bir görüntü olarak yer ediniyor böyle kitaplarda. Böylelikle içindeki her bir karakter, mekan ya da olay şiirin sembolik alanında ilerlerken, öykünün öznesi olarak beslenmeye devam ediyor. Dolayısıyla bu iki hal arasında bir köprü görevi görüyor. Satır aralarına serpiştirilen her şey ne tamamen soyut bir şiir ne de katı bir öykü olarak karşımıza çıkıyor. Köprünün tam üzerinden manzaraya baktığınızda, iç sesi ile konuşanların fısıltısını bir anlatı şeklinde okuyorsunuz.
Bu kimi zaman birbirine çağrışım yapan kelimeler aracılığıyla aktarılmış. Sanki görünmez bir iplikle birbirine bağlanmış gibi metnin içinde usulca yer değiştiriyor. Biri söylendiğinde diğeri içeriden ışığı yakarak kelimeyi başka bir formda öyküleştiriyor. Benim çok hoşuma gitti. Bu çağrışımdaki gizli akış, cümlelerin ritmini de belirlemiş. Ama diğer yandan anlam tek kelimeden değil, onların birbirine dokunuşunun yarattığı titreşimdeki kişi, mekan ve olay örgüsü ile tamamlanmış. Böylece metin, kelimelerin iç sesinden ince bir duygu anısına dönüşmüş.
Reklam