Bir zamanlar ne kadar güzel ve eğlenceli olduğumu birileri hatırlayacak olsaydı, çocuklarım olsaydı, benim yeteneklerim her neyse artık, onları kalıtım yoluyla devralabilselerdi, üstelik de dünya görüşümü yaşatsalardı ne olurdu acaba? “Resim çektirirken dudaklarını hafifçe üfleyecekmiş gibi şişirmeyi sakın unutma sevgili kızım” Çünkü doğa yalnızca türlerin korunup sürdürülmesiyle uğraşıyor, bireyler umurunda bile değil. Aslında doğa bireylerin olabildiğince kısa yaşamasını istiyor ki bu da ona varoluş savaşında üstünlük kazandırsın.
Annemle asla açık açık konuşmadım. İkimiz de kendimize göre gayet konuşkan olmamıza rağmen asla açık açık konuşmadık. Bir zamanlar ona karşı ailevi bir yakınlık hissetmiştim, ama dürüst bir duygu değildi bu ve çoktan yok olup gitti. Hâlâ kendi acısıyla bağlantı kurabildiği zamanki hâli beni ilgilendiriyor, kendimi kurtarıp özgürleştirmeye çalıştığım kişi o ve bu muhtemelen asla son bulmayacak bir çaba, annemin sol kolunun iç kısmını görmem gerek.