Bu kitapla çok özel bi bağımız olduğu için finalini hep ertelemiştim ama okuma zamanım da gelmisti. Çok ciddi rs'daydım ve geçti sanıyodum ama geçmediğini bu kitapla fark ettim çünkü okuyamadığım iki günü saymazsak 3 günde bitirdim kitabı. Benim için duygulu bir süreçti çünkü çok sevdiğim bir yazarin ilk okuduğum kitabıydı... şevval ablanın imzalarında okurlar ve şevval abla tarafından sezine benzetilmem de ayrı bağlamıştı beni. Sezini ve Turan'ı degil, bütün keleşi benimsemiştim ve özellikle özgür için saatlerce ağladım. Her satırda Özgür'ü aradım ama yoktu... Sonu çok güzeldi çok içime sindi gercekten. Okumam gereken kitapları okuduktan sonra şevval ablanın diğer kitaplarını da okumayı düsünüyorum. Bugünlük bu kadar sonraki kitapta görüşürüzz
“İyi kız” öldü, öldürdüler
İyi bir kızın cinayet rehberi serisinin son kitabı ile geldim. O yüzden bu incelemede sadece bu kitaptan değil genel seriye karşı olan sevgimden de bahsedicem gibi görünüyor. Hem bu kitap hem de seri hakkında söylenecek çok fazla şey var ama ben hepsine bu incelemede yer verebilir miyim bilmiyorum. O yüzden en baştan söyleyeyim, bu seriyi kesinlikle öneriyorum.
Polisiye, derin yazılmış karakterler ve ilişki dinamikleri seviyorsanız siz de en az benim kadar keyif alırsınız.
Bu kitabın detaylarına inmeden şunu da söylemeden geçemicem, ben ilk başta bu seride sadece birinci kitap güzel olur sanmıştım. Diğer kitaplar birinci tuttu diye yazılmıştır ve o kadar iyi değildir diye düşünmüştüm. Ama asla düşündüğüm gibi değilmiş. Her şey en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş. Önyargımı yıkıp geçtiği için devam kitaplarını da bir ayrı sevdim açıkçası.
Gelelim asıl kitabımıza. Benim bu kitapla alakalı en çok hoşuma giden şey ile başlamak istiyorum. “Grilik” mevzusu. Bu aslında birinci kitaptan beri işlenen bir durum. Bu kadar hoşuma gitmesinin sebebi de gerçekçiliği. Pip birinci kitaptan beri siyah veya beyaz insanlarla ya da durumlarla karşılaşmayı bekliyor (tıpkı bizim de günlük hayatımızda yaptığımız gibi) ama umduğunu bulamıyor. Çünkü biz bazen farkında olmasak da, hayat zihnimizdeki gibi siyah ve beyazdan ibaret değil. Hatta neredeyse hiç öyle değil. Biz kendi içimizde bile beyaz olmak isterken griliklerle doluyuz. Ama Pip sadece kendisiyle değil, altında kaldığı büyük olayların griliğiyle de yüzleşmek zorunda kalıyor. Kolay olan birilerine direkt “iyi” veya “kötü” demek ve ona göre yargılamakken Pip bunu yapamayacağı bir sürü gerçeğin tam merkezinde. Bu yüzden bu kadar psikolojisi bozuluyor ve bu hale geliyor. Kendisi de bu durumun farkında.
Pip’in psikolojisinden söz
Reklam
Bu kitapla ilgili ne desem hiç bilemiyorum...
Dorukısrak'a yapılanlar çok acıydı ve sinirimi bozdu.
Özellikle ibrahim... Bazen kötü karakter bile sevilir ama bu, bu kitabın benim açımdan nefret ettiğim kötü karakteriydi. Ata yaptıkları...
Ve bu kitabın verdiği ders, okuyucunun çıkarmasını istediği derste şuydu:
Herkes şu hayatta yaptığı şeylerin karşılığını alacak. Kim bir kötülük ettiyse, hak ettiği gelip onu bulacak; kim bir iyilik ettiyse, karşılığını alacak...
Kitap güzel miydi, kötü müydü karar veremedim. İnce ve hızlı okunabilen bir kitap olduğu için zaman kaybı olmaz, o yüzden merak ediyorsanız, merakınızı giderin derim.
Amma bana kitap için; acıklı, hüzünlü, yürek burkan bir hikaye denmişti. Fakat hiçbir duygu bana geçmedi, hiçbir duygu hissettirmedi desem yeğdir. (Ata yapılanları okurken ki sinirlenmem dışında tabii...)
Ama bu benim düşüncem, kişiye göre değişebileceği için, size hissettirebilir belki. Ben buna kesin bir şey diyemem.
Bu kitabın her şeyi benim aklımda soru işaretleri ya da bende kararsızlık bıraktı...
Mesela yazım dilinden bahsedeceğim şimdi ama güzel de diyemem kötü de.
Okutuyordu ama bir o kadar da insanın kafasını karıştırıyordu. Bazı yerlerde "ama şöyle olmamış mıydı şimdi nasıl böyle oldu?" dedirtiyor. Sanırsam kopukluklar vardı gibi geldi bana bazı kısımlarında.
Köylülerin dilinde küfür olması hiç hoşuma gitmedi, okurken rahatsız oldum. Köylü olmaları ağızları bozuk olduğu anlamına gelmiyor. (Tamam her köylü etmiyordu ama arkadaş ne gerek var yani? Okuyanlar bana belki abartıyorsun diyebilir bu konuda ama benim gözüme çök battı..)
Neyse kitapla ilgili diyeceğim başka bir şey yok.
Sağlıcakla kalınn
Başka bir kitabın incelemesinde görüşürüzz
Merhabaaa uzun suredir deliler ve cellatları okumayı bekliyordum, sonunda bitirdim. Serideki her kitap gibi bu kitap da çok iyiydi. Hala her karakteri sevsemde bazılarına karşı düşüncelerim degişmiş olabilir onun için bütün karakterleri değerlendirmek istiyorum. Bu arada spoilerli olucak.
Sonay: Fav karakterimle başlamak istedim, hem biraz havaya girerim diğerlerini daha iyi yazarım.Sonay'ı ilk kitaptan beri çok seviyorum ve ne zaman Sonay konuşsa içim bir hoş oluyor.Bence tam bir varis asilliği var ve çok dengeli bir karakter. Gerektiği yerde Sina'ya karşı çıkması veya her konuda bir fikri bir bilgisi olması çok iyi. Zaten ik kitapta hemen çıkmayıp bir şeyleri öğrendikten sonra gelmesi çok mantıklıydı.Onun için onu çok seviyorum hiç de fikrim değişmedi. Bir de spoiler yedim hamileymiş, yani daha değil ama her Sonay kelimesini okuyunca hamile gibi algılıyorum.
Sina: Benim bu kitapta bütün lordlara olan bakış açım değiti mesela Sina her zaman çok iyi biriydi ama artık Sina'danda bir şeyler bekleyebilirim.Onun dışında bir şey yok zaten hep hava krallığı en az okunan oluyor ben belki biraz daha Sonay ve Sina okumak istiyorum :(
Ayzer: Neden herkes Ayzer'den nefret ediyor anlamıyorum ben ondan nefret edemiyorum. Evet bir hayrı dokunduğu yok ama Ayzer'de kendi doğrusunu uyguladı diye neden herkes gardını alıyor. Zaten kaldı ortada lordu yok kızın. NE zaman Ayzer ve Nova karşılaşsa çok üzülüyorum hele baloda, sırayla herkesi kaybediyor Nova.
Erim: Kaybedilen arkadaşlıklar diyince Erim'inde orada olması gerekiyordu. Ben zaten Nova'ya Ayzer için üzülüyorken bir de Erim geldi. Hayır bir de ağaç lordu oldu görmesi de zorunlu oldu. Tayga gittiği anda Erim benim için bitmişti.Eris'le de karıştırıp duruyorum zaten.
Ariana: ilk iki kitabı 4 ay içerisnde unuttuğum için Ariana'ya
Kitap boyunca aklımızı kurcalayan o soru:
Beşli sonuna kadar hayatta kalabilecek mi?
Eveett, bugün 
Luca. 'nın hiç dilinden düşürmediği ve her fırsatta önerdiği o kitabın incelemesiyle geldiim. Ve önerdiği kadar da varmış öncelikle bunu söyleyerek başlamak istiyorum incelemeye.
Kısaca düşüncelerimden bahsedeyim çünkü sonrasında bolca spoiler olacak.
Kitabın dili akıcıydı. Okurken hiç sıkılmadım hatta aldığımda elimden bırakamadığım bir kitap oldu bu da artılarından biriydi.
Kitapta okuduğumuz karakterler... Her birini sevmeye çalıştım diyeyim. Hepsinin kitapta bulunma bir nedeni vardı sanki... Ama Theo'yu gerçekten tanıdıktan sonra kitaptaki en sevdiğim ve beni hüzünlendiren karakteri bulmuş oldum.
Kitabın iç ürperticiliğinden bahsetmeden de geçmeyelim şimdi. Biraz da korkuyla harmanlanmıştı sanki kitap. Az çok...
Beni rahatsız eden bir kaç detay dışında rahatsız olduğum bir şey yoktu.
Bunlardan birisi...
Hani kitapta aşk yoktu?? Evet ön planda değildi ama yine de vardı bazı sahneler (rahatsız eden detay aşkın olması değil az sonra söyleyeceğim şeyin olması..). Smut olmaması sevindirdi ama hiç ö*üşme olmadan bitirseydim kitabı daha tatmin olurdum.
Kitapta beni rahatsız eden şeylerden bir diğeri de fazlasıyla bencillik duygusunu okurken hissetmem oldu. Okuduğumuz şey hissedilir mi? Ben bunu hissettim sanki. Çünkü neredeyse her karakterin bir bencil tarafı vardı. (Theo ve Avy(sanırım) dışında.) Kendi hayatta kalmak için yaptığı şeyler, iş kazanmak için, bir yerlerde yükselmek için, birilerinin gözüne girebilmek için... Ama sonrasında hissettikleri pişmanlıklara ise şunu diyerek spoilerle kısma geçiyorum: Son pişmanlık neye yarar :)
Bolca Spoiler var!!
.
.
Kitap fantastik gerçek dünya gibiydi arkadaşlar. Şöyle açıklayayım; hani ecelin, ölümün ne zaman
Luca. 'nın hiç dilinden düşürmediği ve her fırsatta önerdiği o kitabın incelemesiyle geldiim. Ve önerdiği kadar da varmış öncelikle bunu söyleyerek başlamak istiyorum incelemeye.
Kısaca düşüncelerimden bahsedeyim çünkü sonrasında bolca spoiler olacak.
Kitabın dili akıcıydı. Okurken hiç sıkılmadım hatta aldığımda elimden bırakamadığım bir kitap oldu bu da artılarından biriydi.
Kitapta okuduğumuz karakterler... Her birini sevmeye çalıştım diyeyim. Hepsinin kitapta bulunma bir nedeni vardı sanki... Ama Theo'yu gerçekten tanıdıktan sonra kitaptaki en sevdiğim ve beni hüzünlendiren karakteri bulmuş oldum.
Kitabın iç ürperticiliğinden bahsetmeden de geçmeyelim şimdi. Biraz da korkuyla harmanlanmıştı sanki kitap. Az çok...
Beni rahatsız eden bir kaç detay dışında rahatsız olduğum bir şey yoktu.
Bunlardan birisi...
Hani kitapta aşk yoktu?? Evet ön planda değildi ama yine de vardı bazı sahneler (rahatsız eden detay aşkın olması değil az sonra söyleyeceğim şeyin olması..). Smut olmaması sevindirdi ama hiç ö*üşme olmadan bitirseydim kitabı daha tatmin olurdum.
Kitapta beni rahatsız eden şeylerden bir diğeri de fazlasıyla bencillik duygusunu okurken hissetmem oldu. Okuduğumuz şey hissedilir mi? Ben bunu hissettim sanki. Çünkü neredeyse her karakterin bir bencil tarafı vardı. (Theo ve Avy(sanırım) dışında.) Kendi hayatta kalmak için yaptığı şeyler, iş kazanmak için, bir yerlerde yükselmek için, birilerinin gözüne girebilmek için... Ama sonrasında hissettikleri pişmanlıklara ise şunu diyerek spoilerle kısma geçiyorum: Son pişmanlık neye yarar :)
Bolca Spoiler var!!
.
.
Kitap fantastik gerçek dünya gibiydi arkadaşlar. Şöyle açıklayayım; hani ecelin, ölümün ne zaman
içimdeki hayal- sharon
herkese merhabaa!
Uzun zamandır inceleme yazmadığım için elim körelmiş falan olabilir. Bu yüzden incelemenin kötülüğünü acemiliğime verin.
--------------
Öncelikle bu kitabı okumak çok zorluydu. 7 haziran gibi başladım ama çok uzun süre sonra bitirdim. Bitirdiğimde öyle mutlu olup kitabı fırlattım ki inceleme yazmayı unutmusum
Öncelikle konusu o kadar saçma ki anlatasım bilr gelmiyor bu inceleme böyle olsun diyeceğim ama inceleme yazıyorsam kaliteli hizmet vermem gerekiyor sanırım:(
Şimdi konuyu anlatırsam bana bu kitabı kör gözünle mi aldın demeyin lütfen çünkü arkasini okumamıştım ve kaziklanmisimboyle seyler olabilir bence
---------
Neyse konu kabaca soyle: melodinin yaşlı komsusu yere düşünce ve orda kimse olmayınca ve melodi de kimseye sesini duyuramayinca 911 i arar ve komşusunu kurtarır. Sonra komsusu eskilerden unlu oyuncu çıkar(vaov) ve bu olay baya patlar. Melodi sosyal medyada fln ünlü olur sonra bu kızı londraya sadece zeki çocukların katıldığı bir yere çağırırlar ve oraya bu yaşlı teyze+onun torunu+ bayan V ile gider.
Bizde londrada başından geçenleri okuyoruz yanı..
---------
Şimdilik şöyle ki çocukluğumun mahvoluşunu okudum. Yani bu kitaba gerek var mıydı? Güzel olana adilce yorum yapıyoruz zaten ama bu olmus mu şimdi? Yani sanki para için veya unlu olduğu için yazılmış gibiydi... bu seri iki kitaplik da olabilirdi ve oyle de gayet guzel olurdu...uzatmaya gerek var mıydı? Veya böyle bir sonuç olacaksa aceleye gerek var mıydı?
İkinci kitapla ilgili tek bağlantı melodinin noahi düşünüp kızarması BIZIM OKUMAK ISTEDIGIMIX BU MUYDU YANI TAMAM YAZARLAR KENDI OZGUR HUR IRADESIYLE YAZAR AMA MELODI VE NOAH ANLASTILAR BULUSMAYA O ZAMAN NEDEN BIZS UMUT VERILDI
NOAH ASKIMI OKUSAYDIM DAHA IYIYDI EN AZINDAN COUKLA BIR FIZIKSEL KAFE BULUSMASI FALAN GERCEKLESSEYDI.TAMAM
Reklam
Reklam