aya gidilecek
daha da ötelere,
ama bizim dünyada ne zaman kimse aç
kalmayacak,
korkmayacak kimse kimseden,
emretmeyecek kimse kimseye,
yermeyecek kimse kimseyi,
umudunu çalmayacak kimse kimsenin?
Terk edilmiştim. Bu kesindi.
Şimdi geriye gözleri ketılın ışığı gibi yanıp sönen kediler kalmıştı.
Bir farkla ki kediler su kaynatamazdı.
Ve kediler insanı yarı yolda bırakmazdı.
Şiirle ne yapılır, bu konuda kural koyucular var mıdır bilmem ama, ben senin şiirlerini; taşıtlara binerken, giderken, gelirken, en çok korktuğumda, en çok endişelendiğimde, uykudan önce, tutuklamalardan sonra mırıldanacağım. acısını yemeklerime katacağım, üstüne tatlı yiyip içimi bayıltacağım. Sonra yeniden okuyacağım.