BüGü
@grbz_bsr
9 Ağustos
50 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Nasıl bir kitap? Şöyle anlatabilirim, sanırım; kafanızın içine yanan bir kibrit atılmış gibi. Ne kadar yanar, siz bitti sansanızda o ateş bir şekilde karıştırılıyor.
İhsan Sait Efendi’nin başından geçenleri okuyoruz, Dojira’ya ulaşma çabasını.
Her karakter bir şekilde birbirine bağlanıyor. Bu nedenle sakin kafayla okunması daha iyi olur. Kitapta bir takım makineler kuruluyor diyebilirim ve yazar bunları ayrıntılı bir biçimde anlatıyor. Teknik bilgiye sahip olmadığım için ne denli doğru bilmiyorum ama doğru olduğuna bilmeden de inanıyorum:)
Sonu beklediğim gibi değildi zaten İhsan Oktay ANAR beklenilen sonlar yazmıyor galiba.
İnşallah benden çok daha iyi anlayanlara ulaşsın bu kitap… Hâlâ olaylar kafamda dönüp duruyor.
Reklam
Eminim çoğu insanın sıkılmadan okuyacağı bir kitap. Hele tarih ve polisiye bir arada severseniz tam size hitap ediyor. Zaten Başkomiser Nevzat artık benim için etten kemikten bir insan. Onun her macerası okunası geliyor bana.
İstanbul'un tarihi ile ilgili bilmediğim ayrıntılar öğrendim. Bu aslında şöyle oldu kitapta okuduklarımla ilgili biraz araştırma yaptım onları da okuyunca iyice oturdu öğrendiklerim. Olay akışının içinde verilen bilgileri seviyorum, insanı yormadan öğretiyor.
Kitap yazılmadan donanımlı bir hazırlık aşaması geçirilmiş belli ki. Bu okuduğum kitaba saygımı artırıyor. Zaten kaynakça kısmına göz atınca daha iyi anlayacaksınız.
Konusu ise tarihi mekanlara ve hükümdarlara atıf yapılan bir dizi cinayet. Peki katil kim ve neden yapıyor. Okurken o mu bu mu diye o kadar düşündüm. Bir türlü kimse tam olarak oturmadı kafamda katil profiline. 'Acaba' dediğiniz oluyor ama ben dahasını yazmayım.
Kitabın ortalarında sıkıldığım oldu, kafam 'acaba katil kim ve neden yapıyor bunları' diye çalkalanırken bazı tarihi bilgileri kaçırmış olabilirim.
Birde sonunda bir cinayet neden öyle işlenmiş diye bir konuşma geçmesini beklerdim. Hatta bir yerde eminim aynı yerdeydi Başkomiser Nevzat ve cinayeti işleyenler oraya da atıf yapılmadı. Biraz gururum okşanırdı polisiye sever olarak :) bir ayrıntı farketmiştim ;)
Velhasılkelam benim zihnimin çok bunalmış olduğu bir dönemde, düşüncelerim başka yere yoğunlaşsın diye de okudum çok iyi geldi.
Kitaplar iyidir...
Dili yormayan, akıl giden bir kitap. Savaşa birde bu tarafından bakın demek istemiş yazar. O kadar güzel anlatmış ki bunu. İçime bir çizik attı diyebilirim, belki kanlar boşalmıyor ama sızlatıyor
insanın içini. İki yüzü var yaşananların peki anlatılan hangi yüzü. Yormayan ama çokça duygunun ince ince işlendiği bir eser. Yaşamın kutsallığı ve onun için feda edilenler…
Enfes bir kitaptı.
Ne denebilir ki! Tarihin ve bugünün iç içe geçmesini çok seviyorum; geçmişe damga vuran insanlarla sıradan denilebilecek insanlar arasında bağ kurulabilmesini.
Aslında geçmiş, gelecek ve yaşanılan an hep bir devir daim içinde. Sadece yaşarken bunu anlamıyoruz. Kitapta bu durum çok güzel verilmiş. İnsan aynı kalmış neyi neden yaptığı çokta değişmemiş gibi. Tabi her durum kendi normalini yaratır, bunu unutmamak kaydıyla.
Fatih Sultan Mehmet'e ayrı bir hayranlık duyabilirsiniz kitabı okuyunca. Cihan padişahı olmak ne zor ne güç. Yerinde olmayı istemek, düşünmek bile ağır. Bir baba, bir evlat olarak bakmak ona. Ve en sonunda devlet bekası için alınan kararlar. Kendine bile sır olması ve belki de kalabalıkların arasında en yalnız olması.
Müştak Serhazin, dersini dinlemek hatta zihinini dinlemek isterim. Trajikomik iç hesaplaşmaları, ailevi duygusal mirasları, şahsına münhasır bir insan.
Başkomiser Nevzat ve ekibi kitapta görünce bir tanıdığı görmüş gibi mutlu oluyor insan. Belki de artık karakterden çıkıp ete kemiğe bürünmüş gibi geliyor insana:)
Ve aşk, insanın ödülü mü cezası mı?
Kendi peşinde bir katil mi?
İyi ki okumuşum dedim. Bittikten sonra içimden bir şeyler kopup gitti. Kitapla vedalaşmak zor geldi. Kıymetli bir his her kitapta olmaz.
Velhasıl tarihî ayrıntıları sevmeyenler için sıkıcı olabilir, kitap Müştak Serhazin karakterinde ilerliyor. Bir tarih profesörü...
Bambaşka bir evren sunulmuş bize kitapta. Kesinlikle okunmalı derim. Doktor Ox'un ilginç deneyini anlatıyor.
Aslında eski yazarları okuyunca dönemlerin değiştiğini yapılmak istenenlerin hep aynı olduğunu görebiliyoruz. Yazar o kadar sakince yazmış ki olanları hem olay olgusunu hem vermek isteği mesajı hiç yormadan bırakıyor. Bize de sakince okumak ve payımıza düşeni almak kalıyor.
Hikaye hayali Quiquendone halkını anlatmakla başlıyor. Hiçbir aşırılık olmayan davranışları ile hayrete düşüren bir halk. Hatta tek aşırılıkları bu sakinlikleri olabilir. Son derece ilginç gelenekleri olan bu halkı çok seviyorsunuz ve anlamaya çalışıyorsunuz. Sonra deneyle birlikte gelişen olayları okuyoruz. Eminim okuyan herkes çok sever. Kim bilir belki bir yerlerde vardır böyle bir halk;)
Reklam