fzp
@greylie
Neysen o, demişti Zerdeç.
37 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Okurken anlamadığım, googledan araştırmak zorunda olduğum birçok kısım vardı. Belki de benim İkinci Dünya Savaşı ve sonrasına dair olanlar hakkındaki tarihsel eksikliğim yüzünden birkaç kez pes etme noktasına geldim. Ama son yüz sayfada iyiki bırakmamışım dedim kendi kendime. Özellikle Bay Tagomi’nin yaşadığı o içsel buhranın bu denli sarsıcı bir şekilde kelimelere dökülmesi beni çok etkiledi. O kısmı tekrardan sindire sindire okuyacağım.
Kitabın sonu beni en çok düşündüren ve iyiki okumuşum dedirten yeriydi. Çünkü gerçekliğe dair çok çarpıcı bir fikir sunuluyordu: Yaşadığımızı sandığımız gerçeklik, asıl gerçek olanın kurgusal bir altyapısı olabilir mi? Çekirge Ağır Gelecek Kendine kurguydu kitapta ve Mihver Devletlerinin kazandığı bir ütopya gerçekti. Bizim şu an yaşadığımız dünyada ise Mihver Devletleri kaybetti ve Çekirge kitabı gerçeklik olarak görülüyor. Tezatlık…
İnsan düşünmeden edemiyor, başka bir alternatifte Juliana, Childan, Wegener, Frank… Japon buyruğu altında devam ediyorlardır belki yaşamlarına, ha?
Tüm her şey bir illüzyon olabilir. Bir gün çıkacağız belki şapkadan dışarıya…
Reklam
Güzelliğe tapınan ve yaşamın şehvetiyle geçmiş kötülük dolu bir hayat yaşadı Dorian. Şeytanı Lord Henry, meleği Basildi. Bir insanın günahlarının kesinlikle bedeninde bir iz bırakmayacağının bilinciyle ne kadar aşağılaşabileceğini gösteriyor bir nevi.
Kimsenin duymayacağından emin olursak her türlü günahı işleriz. Tanrı ve onun kuralları bu noktada önem arz eder; çünkü O her daim görür ve bilir.
Yazık Lord Henry şeytanın ta kendisiydi, tazecik bir ruhu bataklığa mahkum etti ve o ruh da buna istekliydi.
Kitap sona ermeden Dorian’ın son bir günah daha işlemesini isterdim; şeytanını, Lord Henry’i, öldürmesini ve belki de böylece kibir ve çokbilmişlikle ruhunu şeytana satmış Lord beyefendisi başka insanların beynine zehrini salamazdı.
Bir arkadaşım demişti bu yorumlarımın üzerine ve kitabın özetini tek cümlede özetlediğini düşünüyorum:”Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.”
Gregor Samsa... Bize insan olmanın ayrıcalığının dış görünüşle ne denli özdeşleştiğini gösterdin. Baban dahi olsa, çok sevdiğin kız kardeşin dahi olsa seninle iletişim kuramadığını(kuramayacağını) düşünen bu beyinlerde olması gereken halde değilsen dışlanırsın.
Önce şaşırırlar, sonra anlamaya çalışırlar ama anlamazlar, acırlar, gittikçe daha az acırlar, sonra kızarlar, tiksinirler ve en sonunda ölmen için Tanrı'ya yalvarırlar.
Üzgünüm, umutsuz ve mutsuzum. Bir böcekseniz sevilmezsiniz, karşınızdakinin istediği gibi davranamıyorsanız itilirsiniz. Eskiden ne denli mühim işler yaptığınız, ne kadar çalıştığınız umursanmaz. Çünkü insan en unutkan varlıktır; unutur. En çok da iyilikleri unutur. Onların görebileceği yoldan çıktığınız anda bir hiçsinizdir.
Gregor Samsa dönüşen sen değildin, kalpler dönüştü;istenmeyenler için katılaştı.
Çok uzun soluklu bir okuma süreci oldu bu benim için. Araya giren imkansızlıklar sebebiyle okumayı çok geç bitirdim. Okuduğum süre boyunca içimde bir sabırsızlık, bir acelecilik vardı. Kitabın 500 sayfaya yakın olması bir taraftan korkutsa da bir taraftan bu sayfaların neyle doldurulduğu merak konusuydu.
Kurgu o kadar güzel ki, öyle güzel planlanmış ki kitabın son 100 sayfasında ortaya çıkan gerçekler ve sırlar insanı dumura uğratacak türden. Sevgi dolu bir ailenin oluşumu, geçmişten gelen adaletsiz yargı, Fransız İhtilalinin diğer tarafları kusursuzlukla işlenmiş kitaba.
Sanırım kim olmaya çalışırsak çalışalım, ne kadar değişmek istersek isteyelim köklerimiz, bizi besleyen ve bu yıllara getiren o kılcal damarlar, bir şekilde yolunu bulup hayatımızın kararlarını alma yetkisine sahip olabiliyor.
Ve son olarak görüyoruz ki, başta haklı ve ezilmiş görünen yoksul halk, güç ellerine geçince gelişmiş bir sosyal düzeni oturtmak yerine ellerindeki gücü zaptedemedikleri hayvansal açlığın aracı olarak kullanıyorlar ve giyotin piyasaya sunuluyor. Demek ki ne demek lazım tüm düşünen ve anlayan beyinlere:"Zulüm gücü elinde tutana has bir olgudur ve güç insan ırkının panzehirine sahip olamadığı bir hastalıktır."
Hayatımın belki de en sancılı döneminde küçükken konuştuğum o hayali arkadaşlardan birisiyle, Zeze'yle tanıştım bu kitapta. Hayalleri, yapmak istedikleri, fısıldayan şeytan... Bana benim çocukluğumun hayal dünyasını aktarıyormuş gibi bir his verdi.
Portuga.. İleride bir Portuga olmak dileğiyle...
Fakat ne yazık ki o fısıldayan şeytan benimle beraber büyüdü, gittikçe güçlendi. Zeze'yi bilmiyorum ama ben o masum çocuğa dair birçok şeyi kaybettim. Şimdi şeytan her şeyden daha güçlü
Reklam