Yaşamak isteyen, ne olursa olsun kuvvetli bir şekilde hayata tutunmayı başarıyor. Onlar adına seviniyorum çünkü bu insanlığın galibiyeti denen muhteşem şeyin ta kendisi. Fakat ölmenin de suç olduğunu düşünmüyorum.
Benim gibi bir varlığa bu dünyanın ikliminde hayat yok. Yaşamak için bir şeyler eksik, yetmiyor. Elimden geleni yaptım.
Naoci'nin anlattıklarını dinlediğimde, aşık olduğum adamın teneffüs ettiği havada benim kokumun zerresinin dahi bulunmadığını anladım. Utanç duymuyordum, aksine dünya denen yerin düşündüğümden farklı ve tuhaf bir işleyişinin olduğunu fark etmiştim.
Her şeyden vazgeçsem, kötü biri olsam nasıl olurdu acaba? Belki de kardeşimi mutlu edecek yol budur. Akşamsefası Günlükleri'nde "Suçu olmayan insan var mı?" yazıyordu. Öyleyse ben de suçluyum, dayım ve annem de öyle. Belki suçlu olmaktan kastı şefkatli olmaktır.
Ahlaki çöküş mü? "Fakat böyle yapmazsan yaşayamazsın," diyenlerin yerine, bana "Geber!" diyenleri yeğlerim. Fakat insanlar nadiren "Geber!" derler. Sizi içten pazarlıklı ikiyüzlüler!