Uzun zamandır ilk defa bir kitaba inceleme yapacak gücüm yok. Kitabı bitirdim ve dondum kaldım olduğum yerde. Ahraz beni öyle etkiledi ki, ne desem ne anlatsam ne söylesem eksik kalacak gibi.
Yine de bahsetmek istiyorum. En başında sadece Adile'yi ve onun mücadelesini okuyacağız sanmıştım. Sonradan bir melek çıktı aradan. Onun düşüncelerini okumak, hissettiklerine ortak olmak, sessizliğini paylaşmak ruhumu okşadı. İsrafil'i, kıyamet meleğini anlatan bu kitapta onu gerçekten gören her karakter gibi büyülendim belki de. Bu kadar kusursuz ama her parçası yaralı, yalnız ama içinde dopdolu bir karakteri okumak benliğime o kadar iyi geldi ki.
Onun dışında kasaba halkının ikiyüzlülüğü, bağnazlığı, kendilerinden olmayan herkese sopa sallamaları, gönderilen tüm işaretlere lanetlerle çevrilmelerine rağmen suçu kendilerinde aramamaları bir o kadar da tanıdıkta aslında. Büyük balık küçük balığı yutardı nasıl olsa, inanılan oydu. Kimse gelmekte olanı, boyundan büyük dalgayı görmedi. Çok sinirlensem de yazım o kadar etkileyici ki, kasabaya olan sinirimi sakince bastırabildim. İsrafil'in sakinliği ele geçirdi beni belki de.
Okumaktan çok keyif aldığım, işten güçten kitaba uzun bir ara verdiğime pişman olduğum harika bir kitaptı. Herkesin okumasını tavsiye ediyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yaz kahvaltılarından alınan neşe, sadece turistlere nasip oluyordu, bazı insanlar dünyaya turist olarak geliyor ve yaşam onların memnuniyeti için debeleniyordu, hassas bir ev sahibi gibi varını yoğunu önlerine döküyordu adeta. Oysa dünyaya yetim olarak doğanlar ve bazı başkaları ki bunlar çoğunluktu, yeryüzünün yerlileriydiler. Bir yerli bir başka yerlinin sofrasını işte böyle dağıtır. Turistlerse evlerinden uzakta olan her türlü dağınıklığın üzerinden rahatlıkla atlayıp geçerler.
Diriliş meleği İsrafil, aslında başlangıçta cehenneme bakmakla görevliymiş ama olmamış, yapamamış, oradakilerin haline o kadar çok gözyaşı dökmüş ki yeryüzü onun yaşlarıyla neredeyse tufana boğulacakmış. Tanrı onu oradan almış, eline bir boru vermiş, diriliş günü çalsın, herkesi uyandırsın diye.
"Hiç mi iyi kimse yoktur burada?"
"Olmaz mı, herkes kendine göre iyi, zannedersin ki kötülük kapının dışındadır, örtersin yüzüne orada kalır. Bir suç işlense önce yetimleri işaret ederler, onların örtecek kapısı yok ya o hesap... Kötülük böyle kasabalara bayılır; köylere, başka yerlerle bağlantısı uzak olan yerlere ama ada olmaz, gelen giden bol olacak, öyle fırtına çıktı yol kapandı mı plan aksar. İşte bu kasabayı bu yüzden çok seviyor bana kalırsa. Tabii bir de neredeyse herkes akrabadır burada. Herkesin bir diğeriyle kan bağını bulup çıkarırsın muhakkak. Doğru yönde ilerliyor yani; aile aile, ev ev kuşatıyor biz yetimleri."