Bu insanlar yaşamıyorlar bayım, bekliyorlar. Zaman öldürmeye çalışıyorlar ama zaman onları öldürüyordu. Kendilerine kahve yapıyorlar, besleniyorlar, televizyon seyrediyorlardı ama her şey ellerinden kaçıyor, hiçbir şey yolunda gitmiyordu, çünkü hakikat başka yerdeydi. Her defasında kapı çalınıyordu: dozları, yalanları, entrikalarıyla satıcı. Swift onları tiksintiyle izliyordu. Korkunç, kör, kendileri için değerli tek ışığa -beyaza- saplantılı siyah kelebekler.
Travmalarımızın içinden akamadığımızda ve içgüdüsel tepkilerimizi tamamlayamadığımızda, yarım kalan bu eylemler çoğunlukla kuyumuzu kazarak hayatımızı baltalıyorlar. Çözülmemiş travma bizi aşırı derecede tedbirli ve utangaç yapabilir ya da bizi tehlikenim tekrarına dayanan kısırdöngülere, mağduriyetlere ve akıl almaz tehlikelerle karşı karşıya kalmaya yöneltebilir.