Kitabın konusundan bahsederek giriş yapmak istiyorum çünkü kitap Gu ve Dam isimli bir çiftin çocuklukları ve yetişkinlikleri arasındaki bazı anılardan oluşuyor. Kitabın genellikle "ölen erkek arkadaşını yiyen bir kızın hikayesi" olarak tanıtıldığını gördüm ancak bu olay romanın asıl odağı kesinlikle değil.
Bu nedenle kitabın konusu hakkında oluşan beklentiyle karşılaşılan hikaye arasında belirgin bir fark olduğunu düşünüyorum. Benim için bu durum gereksiz bir beklenti yarattı. Daha iyi bir araştırma yapsaydım alıp okuyacağım bir kitap olmazdı.
Anlatmak istediği şeylerin farkında olsam da hikaye duygusal ya da düşünsel olarak bende güçlü bir etki bırakmadı. Kitaptaki karakter gelişimlerinin çok yüzeysel olduğunu düşünüyorum. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey kitabın çarpıcı fikrinden çok karakterlerle kuramadığım bağ oldu.
Açlık benim için beklentilerimi karşılayamayan kitaplardan biri oldu. Karakterlerin hayattan neredeyse hiçbir şekilde zevk almamaları ve sürekli bir boşluk hissi içinde olmaları bir noktadan sonra beni hikayeden uzaklaştırdı. Aralarındaki ilişkiyi de sevgi ya da aşk olarak okumakta zorlandım, hatta kesinlikle olmadığını düşünüyorum.Birbirlerine duydukları şey bana daha çok bağımlılık, tutku ve çaresizlik gibi geldi.
Özellikle kadın karakterin boş vermişliği, hayattan bir beklentisinin olmayışı, yanlış olduğunu bilmesine rağmen bilinçli bir şekilde bu ilişki için adım atması benim çok sinirimi bozdu.
Okurken hem edebi bir zevk almadım okurken hem de içerik bakımından beni tatmin etmedi, popüler kültürün kölesi oldum maalesef.
Herkese merhabalar :)
Eğer beni tiktokta da desteklemek isterseniz hesabım: @bookswithemir
Yanii kitap bana pek hitap etmedi çünkü maalesef bağ kuramadım.
Kitap boyunca Gu ve Dam'ın 'aşk' adı altındaki gel gitli ilişkisini ve yaşadıkları zorlukları okuyoruz. Açıkçası ben ikisinin arasındaki dinamiği aşk diye yorumlayamadım bana kalırsa tanıdık olan bir bağın rutine dönmesinin verdiği olduğu bilindik olanın güveninden kaynaklı olduğunu düşünüyorum.
Gu'nun aşık olduğunu zaten hiç düşünmüyorum. Dam'a da üzülüyorum.
Zaten maddi yetersizlikle boğuşan geleceğe umutla bakamayan gençlerin bir de ailesini böyle olmasının yükünü güzel işlediğini düşünüyorum.
Eğer bağ kurabilseydim zevk alırdım fakat neden bilmiyorum karakterle bağ kuramadım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
9/10
2026 29. kitabı
Spoiler içerir!!
Mo Xi'nin dudaklarına nazikçe bir öpücük kondurdu.
"Hayatta da ölümde de seni sonsuza kadar seveceğim. Sen beni her zaman gururlandırırsın."
Güzel bir seriye veda etmenin hem hüznü hem de hak ettiği mutlu sona kavuşmasının verdiği mutluluk var üzerimde.
Artık son kitaba geldiğimizde olaylar tamamen karışmıştı. Bir önceki kitapta Gu Mang'ın ülkesi için kendini feda ettiğini görmüştük. Serinin mutlu sonla biteceğini önceden duymuş olsam da kitabın başlarında gerçekten buna inanmakta zorlandım. Çünkü Gu Mang'ın geri dönmesinin bir yolu varmış gibi görünmüyordu ve bir noktadan sonra kendi kendime "Emin miyiz bunun mutlu son olduğuna?" diye düşünmeye başladım.
Bu kitapta Mo Xi'nin kaderi tersine çeviren taşla karşılaşmasını ve önüne konulan seçenekleri öğreniyoruz. Kendisine ya ülkesini kurtaracak farklı bir yol seçebileceği ya da düşman ülkenin kara büyülerini tamamen yok ederek halkını sonsuza kadar bu tehditten koruyabileceği söyleniyor. Ancak ikinci seçeneğin bedeli kendi hayatı. Üstelik bunu seçerse bir daha asla reenkarne olamayacağı da açıkça belirtiliyor.
Bu noktada Mo Xi'nin verdiği karar beni çok etkiledi. Gu Mang gibi o da kendisini düşünmek yerine halkını ve ülkesini seçiyor. Açıkçası hem Gu Mang'ın hem de Mo Xi'nin kendilerini feda ettikleri sahnelerde ağlamamak benim için mümkün değildi. İkisi de ülkelerini, halklarını ve sorumluluklarını her şeyin önüne koyan karakterlerdi. Seri boyunca aşklarını çok güçlü hissediyoruz ama onların vatanlarına olan bağlılığı da en az bunun kadar etkileyiciydi. Bence yazar bunu inanılmaz iyi hissettirmiş.
Bir noktada gerçekten hikâyenin mutlu bitmeyeceğini düşündüm. Gu Mang ölmüş, Mo Xi de kendini feda etmişti. Üstelik Mo Xi'nin reenkarne olamayacağını öğrenince işler daha da umutsuz görünmeye
9/10
2026 28. kitabı
Spoiler içerir!!
Bu kitapla birlikte olaylar iyice sarpa sardı diyebilirim.
En başta, başından beri en sevdiğim yan karakterlerden biri olan Murong Chuyi’nin kendini feda ederek ölmesi beni gerçekten baya üzdü. Özellikle yeğeni için böyle bir karar vermesi hikâyenin en duygusal anlarından biriydi. Onun hikâyesine çok üzüldüm, keşke farklı bir şekilde devam edebilseydi diye düşündüm.
Sonrasında ise tüm olayların aslında ne kadar büyük bir planın parçası olduğunu öğreniyoruz. Kralın en başından beri her şeyin arkasındaki isim olduğunu görmek beni gerçekten sinirlendirdi. Gu Mang’ın düşman ülkeye gönderilmesi, ajan olarak kullanılması, hatta öncesinde yaşanan olayların bile aslında onun tarafından planlanmış olması… Başta “ülke için yapılıyor” gibi görünen her şeyin aslında tamamen kendi çıkarları ve kontrol isteği için olduğunu öğrenmek beni bayağı sinirlendirdi.
Gu Mang’ın yaşadığı tüm acıların, Mo Xi ile arasındaki mesafenin ve bütün bu trajedinin tek bir kişinin hırsına dayanması gerçekten çok üzücüydü. Özellikle Gu Mang’ın hep “ülkem için, askerler için” diyerek bu kadar şeyi göze almış olması ama aslında bunun böyle olduğunu öğrenmek çok daha ağır geldi.
Murong Lian tarafında ise bir önceki kitapta öğrendiğimiz durumların devamını görüyoruz. Hayatta kaldığını biliyorduk ama bu kitapta hem olayların içine daha aktif yer aldığını hem de Gu Mang’a dahil olmak üzere fazlasıyla yardımcı olduğunu görüyoruz.
Gu Mang’ın kaybettiği hafızasının tamamen geri gelmesi kısmını çok sevdim. Buna rağmen ruhani gücünü tamamen geri kazanamaması üzücüydü.
Savaşın yeniden başlamasıyla birlikte olaylar tekrar büyüyor ve en sonunda Gu Mang’ın ülke için kendini feda etmesiyle çok ağır bir final yaşıyoruz. O sahne gerçekten çok etkileyiciydi; ağlarken bir yandan da bunun “mutlu son”a
kitaba başlamadan önce konusunu da tamamen öğrendiğim için spoiler içeren incelemelere baktım ve açıkcası beklentim yükseldi. adora’da görmüştüm kitabı, o yine 1000kitaptaki bazı incelemeler gibi değil daha normal anlattığı için bu sefer bir bookstagram değil 1000kitap kaynaklı şişirme bir kitap okudum.
öncelikle evet k*nibalizm esintisi hakim kitaba fakat bunlardan çok öne çıkan şey gu ve dam’ın beraber büyümesi, hayatın onları soktukları yollar vs. depresyon, umutsuzluk vb karartırıcı duygular oldukça iyi işlenmiş, bunları hissedebiliyorsunuz sahiden de fakat midem bulandı, mahvoldum ettim gibi yorumlar tamamen öznel biliyorum ama beklenti oluşturmaktan başka bir işe yaramayan yorumlar ya. evet bir iki yerde bir tık açık şekilde ne yediğini ne yaptığını anlatıyor fakat thats it!!!! kitabı başlı başına bunu anlatıyormuş gibi yorumlamayın ya lütfen. harbi o beklenti oluştu buradaki incelemeleri okuyunca belki adora youtube gibi bir platformda söyleyememiştir falan diye.
neyse, yazar notunu okuyana kadar kitaba tamam, farklı bir bakış açısı farklı bir kurgu, alışılmışın dışında diyerek okudum ama yazar notundan sonra, yazarının ciddi sıkıntıları olduğunu düşünmeye başladım. beni ürperten kısmı bu oldu.
yine de ben bu şekilde yorumlayıp, midem bulandı bittim öğğ yorumlarını yapanlara her ne kadar sitem etsem de herkesin mizacı farklı olduğundan hassas bir mideniz varsa, bunalım, depresyon gibi rahatsızlıklarla savaşıyorsanız, yas süreci gibi bir durumun içindeyseniz uzak durun.
9/10
2026 27. kitabı
Spoiler içerir!!
"Sekiz yıl oldu, Gu Mang. Çok acı vermiş olmalı... Özür dilerim. Seni anlamayan bendim."
Hıçkırıklar arasında, tüm bu zaman boyunca kalbinde çürümüş, neredeyse tamamen bozulmuş olan sözleri söyledi:
"Çok acıdı... Mo Xi... Gerçekten çok acıdı..."
Bu kadar acı çektin...
Açıkçası bu kitapta beni en çok etkileyen kısım, sonunda Mo Xi ve Gu Mang'ın birbirleriyle gerçekten yüzleşebilmesi oldu. Mo Xi'nin, Gu Mang'ın sekiz yıl boyunca yaşadığı acıları öğrenip onun için üzülmesi çok duygusaldı.
Gu Mang tarafı ise daha da yürek burkucuydu. Sekiz yıl boyunca yaşadığı onca şey, sevdiği adamdan uzak kalması, gerçekleri anlatamaması ve her şeyi içinde biriktirmesi... Sonunda Mo Xi'ye sarılıp hıçkırıklar içinde "Çok acıdı..." diyebilmesi gerçekten beni mahvetti. Beş kitaptır biriken bütün duyguların, sırların ve yanlış anlaşılmaların sonunda ortaya dökülmesini okumak çok güzeldi. Üzüldüm, ağladım ama aynı zamanda büyük bir rahatlama da hissettim. Sanki hem karakterlerin hem de okuyucunun omzundaki yük biraz olsun kalkmış gibiydi. En azından sonunda birbirlerine gerçeği anlatabildiler.
Tabii olaylar burada sakinleşmiyor. Gu Mang yavaş yavaş hafızasını yeniden kaybetmeye başlıyor ve içindeki kara büyü de giderek kontrolünü ele geçirmeye çalışıyor. Bunun üzerine bir de düşman ülkenin saldırıları eklenince işler tekrar karışıyor.
Kitabın sonlarına doğru ise beni gerçekten şaşırtan bir şey öğreniyoruz. Başından beri Murong Lian'ın nasıl bir karakter olduğunu bir türlü çözememiştim. Bir yandan Gu Mang'a karşı oldukça acımasız davranıyor, bir yandan da bazı anlarda onu koruyor gibi görünüyordu. Bu yüzden karakterin ne düşündüğünü hiç anlayamamıştım.
Sonunda öğreniyoruz ki Murong Lian ve Gu Mang aslında üvey kardeş. Açıkçası bunu hiç beklemiyordum. Daha da ilginci,
