Əvvəlcə deməliyəm ki, kitabdakı hadisələrin bu qədər gözəl təsvir olunması məni heyran etdi. Tam da Azərbaycan yazıçısına, İsmayıl Şıxlıya xas bir xüsusiyyətdir. Kitabı oxuyanda özünüzü Göytəpədə hiss edə bilərsiniz. Sanki o an Kürün sahilində bu kitabı oxuyurmuşsunuz kimi bir hissiyat verir insana. Kürün qıjıltısı, quşların səsi, Göytəpənin yaşıllığı və s. hamısını hələ də gözümün önündə canlandıra bilirəm.
Düzünə qalsa, kitabın ilk 100 səhifəsində Cahandar ağaya qarşı mənfi rəylər bəsləyirdim. Onun etdiyi bir səhv, obrazı sanki mənfi və müsbət arasında saxlayır. Kitabı qurtardıqdan sonra hələ də başa düşmək olmur ki, Cahandar ağa müsbət obraz idi, yoxsa mənfi. Onun təhsil haqqında fikirləri çox xoşuma gəldi.
Desələr ki, kitabda ən sevdiyin obrazlar hansılar idi, sözsüz ki, Əşrəf, Əhməd və Kipiani olar. Onların əqidəsi, əzmkarlıqları mənə həzz verirdi. Və kitabda aşılanan azadlıq, bərabərliyin tələbi düşüncələri, kitabda ən sevdiyim mövzular oldu.
Ümumilikdə kitabı çox bəyəndim. Hər birinizə tövsiyə edirəm. Xoş oxumalar.