Kötülüğü hissediyorum. Mutsuzum. Ama ağlayamıyorum. Karamsarım ama endişeli değilim. Bu boşluk neden? Duygularım nereye kayboldu?
Bir şeyler beni öldürüyor. Aslında öldürmüyor, yavaş yavaş tüketiyor. Ben tükeniyorum, ben bitiyorum. Karanlık beni ele geçiriyor. Hiçbir şey yapamıyorum. Sadece izliyorum. Benliğim kayıp gidiyor elimden.
Leonardo da Vinci'yi çok iyi sade bir dille tanıtan bir kitap. Ama başka kaynaklardan toplama yapılırken önceki sayfalarda geçen bilgiler silinmemiş. O yüzden bazı yerlerde aşırı tekrara düşülmüş. 5-6 sayfa aralıklarla sürekli aynı şeyleri okudum. Eğer bu özelliği olmasaydı 9 verebilirdim. Ama gerçekten o kadar fazla tekrar edilmiş ki bir yerde okumayı bırakacaktım. Neyse ki kitap fazla kalın olmadığı için ve zaten önceki sayfalardan öğrenmiş olduğum bilgileri hızlıca geçince kitap çabuk bitti.