Gül Arslan
@gul_arslan
SAÜ
35 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Yazmayalı o kadar uzun zaman oldu ki, duygular içimde çırpınıyor bir surete bürünmek için. Kalemime yalvarmalar başladı "Yeter artık bitsin bu kapanma!". Kozasından yeni çıkan bir kelebek gibi uçmaya başladılar kalemi elime alır almaz. Meğer ne çok hissim varmış benim anlamını unuttuğum.
Reklam
"Öyleyse geçmiş, duyumsal deneyimler kılığına bürünüp bize miadı dolmuş veriler sunarak şu anın üzerinde tuhaf bir hakimiyet kuruyordu."
"Mutfağa girer girmez evin sessizliğini fark etti. Bu da Madeleine'in evde olmadığının nişanesiydi. Çünkü karısı evdeyken etrafında minik bir elektrik haresi oluşturarak varlığıyla boşluğu tatlı bir enerjiyle doldururdu. Yokluğundaysa tüm bunların yerinde belirgin bir hiçlik hüküm sürerdi."
"Olduğumu sandığım kişi gerçekte olduğum kişiden delicesine korkuyor. Gerçekte nasıl bir kişi olduğumu bilseler bana neler yaparlar? En iyisi güvende olmak! En iyisi gerçek beni gizlemek. Onu açlığa mahkum etmek! Onu gömmek!"
Aşk, ölme nezaketini bile göstermezdi. Sadece sefalete dönüşürdü. Göğsümdeki ağrı da buydu işte: Sefalet.
Çünkü aşkın kökeninde umut vardı. Yarınlara dair umut. Olabileceklere dair umut. Her şeyinizi emanet ettiğiniz birinin onları sarmalayıp koruyacağına dair umut.
Reklam