Oxuyaraq çox fərqli emosiyalar keçirdiyim nadir kitablar siyahısına girdi. Demək olar ki son dönəmlərdə kitab oxumaqdan uzaqlaşdığım bir ərəfədə 500 səhifəlik kitab oxumaq əla challange idi. Əslində açığı yarımçıq atacağımı düşünürdüm nə yalan deyim. Amma əksi oldu.
Görəsən həqiqətən ayrılığın sonu yoxdur?
Əsərdə insan həyatına hisslərinə yaşadığı xoş və bədbaxt günlərin anların bir bir cərəyan etməsi özünü sıralaması o qədər mükəmməl idi ki, məsum sevgi hissləri, qısqanclıqlar, qovuşulmayan, toxunmadanda sevgini sübut edən hallar. Qadınların necə müdrik amma bir o qədərdə iyrənc bir tipajda olması o qədər gözəl bəhs edilir ki kitabda.
Spoiler vermək qətiyyən istəmirəm amma dolu-doluda bəhs etmək istəyirəm kitabdan. Bu dəfə fərqli yanaşma edib kitabı oxuyarkən keçirdiyim hisslərdən yola çıxacam.
İlk səhifələrdə qarışıq hisslər keçirdiyinizi zənn edin, yüngülvari detektiv obrazı kimi olursuz və kimə nə niyə olub deyə beyninizdə çözməyə çalışırsır. Mənə görə ən kulminasiya yeri kitabın 350-450 aralığı səhifələr idi. Gərginlik , həyəcan, bəlirsizlik ani qəzəb bir birini sıralayan qısqanclıq hissləri mükəmməl işlənsədə sonlara yaxın sıxıcı uzun cümlələr bəzən yormağa başlayırdı. Məncə bu kitabda baş obrazı siz seçəcəksiz. Biri üçün Elməddin, digəri üçün Simin, Əfsanə, Şəfi, Bəbir, Əbdül. İnsan həyatında sevginin çox qəribə və anlaşılmaz bir hiss olduğunun bu hissin bəzən sənə sonsuz səadət, bəzən isə ən böyük bədbəxtliyini gətirdiyinin bariz göstəricisidir bu kitab.