gülçin
@gulcinben
93 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Özü sözü doğru olanların ortak yönü de budur: Karşısındaki kişinin de içten konuştuğunu sanırlar.
"Çocuklar boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın."
"Tek bildikleri tespih çekip anlamadıkları bir dilde yazılmış bir kitabı papağan gibi tekrarlamak. Afganistan bunların eline geçerse Allah yardımcımız olsun."
Gözlerin ruhun aynası olduğu söylenir.
Ayrı düşmüş insanlar için ülke bazen yalnızca bir türkü demekti, bazen buğusu üzerinde sıcak bir yemek, bazen bir sokak görüntüsü, bazen de bir isim. Nereye giderse gitsin ülkesini içinde taşırdı insan. Ülke düşüncelere sinerdi; davranış olur, hiç beklemediğiniz bir anda kendini gösterirdi. İsteseniz de kurtulamazdınız ondan, bir tat, bir dokunuş, bir ses, bir koku, bir görüntü olur, aklınıza takılır, çekip götürürdü çocukluğunuzun, gençliğinizin geçtiği yerlere.
