Gülçin Güler
@gulcinglrr
Şu anda okuduğu kitap
Ölümle 'sona eren', yaşamın kendisidir; anlamı değil.
Reklam
Yaşam, yitim acısıdır. Yaşamak, yitirmenin acısını çekmektir.
Ölüm yitmekse, yaşam da yitirmektir.
Yaşamak, yaşamın nasıl tükendiğini yaşamaktır.
Yaşam yıkımsa, yaşamak yıkmaktır.
Ölüm bitmekse, yaşamak tükenmektir.
Yaşam yitirmekse, birlikte yaşamak, yitirtmektir.
Ne var ki, hatıra, rüzgarda bir an fısıldaşan ve sonra sesi hiç duyulmayan bir güz yaprağından başka nedir ki!
hüznüm doğduğunda
Hüznüm doğduğunda, onu özenle besledim, sevgim ve şefkatimle üzerine titredim.
Ve Hüznüm büyüdü, bütün canlı varlıklar gibi güçlü, güzel ve derin hazlarla dolu.
Ve Hüznüm'le ben, sevdik birbirimizi; bizi kuşatan dünyayı da sevdik, çünkü Hüznüm'ün müşfik bir kalbi vardı ve benim kalbimde Hüznüm sayesinde müşfikti.
Hüznüm'le ben, karşılıklı konuştuğumuzda, günlerimiz kanatlanır, gecelerimiz düşlerle dolardı, çünkü Hüznüm güzel konuşurdu ve ben de Hüzün sayesinde güzel konuşurdum.
Ve, Hüznüm'le ben, birlikte şarkı söylediğimizde, komşularımız pencerelere koşuşur, bizi dinlerlerdi. Şarkılarımız deniz kadar derin, ezgilerimiz garip anılarla dolu olurdu.
Hüznüm'le ben, birlikte yürüdüğümüzde, insanlar bizi sevecen bakışlarla izler, gönül alıcı bir tatlılıkla mırıldanırlardı.
Ama bize kıskançlıkla bakanlar da vardı, çünkü Hüzün asildi, ben de Hüzün'le gurur duyuyordum.
Ancak, her canlı varlık gibi Hüznüm de öldü; ben de tek başıma derin düşüncelere daldım.
Ve şimdi, konuştuğumda, sözcüklerim ağır geliyor kulaklarıma.
Ve şarkı söylediğimde, komşularım beni dinlemeye gelmiyorlar artık.
Ve sokaklarda yürüdüğümde, kimse bana bakmıyor.
Ancak uykumda merhametle konuşan sesler duyuyorum: "Bakın! Orada Hüznü'nü yitiren adam uyuyor."
Reklam