Durup dururken zavallı bir yetimi ezmeye kalkışana yetim diyebilir miyim ben? Bunlar insan kılığında iğrenç yaratıklardır bence. İnsalıkları bu kadardır işte!
Ama hakça konuşalım şimdi: Niçin bir kızın alnına daha annesinin karnındayken mutlu olmak yazılıyor da; ötekini, yaşı dolunca "Bundan böyle başının çaresine kendin bak," diyerek öksüzler yurdundan çıkarıyorlar?
Sizse karanlık dünyamı aydınlattınız. Yüreğim de ruhum da aydınlığa, huzura kavuştu. Başkalarından aşağı olmadığımı anladım. Yalnızca göze batan özelliklerim, kibar davranışlarım, yani cilam yoktu, ama insandım gene de, yüreğimle, düşüncelerimle insandım. Şimdiyse kaderin küçülttüğü, ezdiği bir insancık olduğumu anlayınca kendime saygımı yitirdim, çöktüm.
Ama dürüst olun, felaketlere karşı koymasını bilin. Yoksulluğun ayıp bir şey olmadığını çıkarmayın aklınızdan. Hem umutsuzluğa niçin düşüyorsunuz? Hepsi gelip geçicidir bunların! Tanrı yardım eder... yeter ki sabırlı olun biraz.