Ne ağlayabildim ne de anlatabildim. Sustum anlaşılacakmışım gibi sustum. Sahte gülücükler yerleştirdim suratıma güldüm , güldüm , güldüm... Gece olunca oturdum kendi içimi kendime döktüm. Yaşamanın zorluğunu , yalnızlığı , zalimliği , duygusuzluğu anlattım kendime. Attığım her adımın temkinli olmasını anlattım. Beni annem ya da ailem büyütmedi , öğretmedi... Ben kendi başıma öğrendim hayatta kalmayı. Hem başka çare var mıydı ki ? Ya hayatta kalacaktım ya da labirentte aynı yerde dönüp duracaktım ... Büyümek zorundaydım , olgunlaşmak zorundaydım kısacası ; hayatta kalmak zorundaydım ..!