Bazen bir yazar, bazen bir okur, kimi zaman hikaye oluyorum sessizce.. Sayfalarda dolaşıyorum tıpkı deniz de yüzüyor gibi, tıpkı bir denizde boğuluyor gibi..
Yalnız olmak, kendimizin en gerçek haline daha yakın olmak anlamına gelmiyor mu? Başkasıyla bağlantı halinde değilken, onların varlığı ve yargılarıyla seyreltilmemişken daha çok kendimiz değil miyiz?
Herkes kendisiyle konusuyor gibi, Ben onların benimle konuştuğunu zannediyormuşum meğer, oysa onlar heryerde kendilerini resmediyordu. Onlar için başkaları yoktu, başkaları yine kendileriydi..