Gülser
@gulserko
Atatürk Üniversitesi
Kayseri
233 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap boyunca asıl mücadele taşlar arasında değil, insan zihninin içinde yaşanıyordu.
Özellikle Dr. B.’nin yaşadığı psikolojik çöküş ve yalnızlığın onu nasıl yavaş yavaş tükettiğini okumak etkileyiciydi.
Nazilerin uyguladığı psikolojik işkencenin fiziksel şiddetten bile daha yıkıcı olabileceğini çok iyi hissettiren bir kitaptı..
Czentovic karakteri ise duygusuz, tek yönlü ve sadece oyuna odaklıydı. Bu yönüyle Dr. B.’nin karmaşık iç dünyasıyla büyük bir tezat oluşturuyordu.
Kısa olmasına rağmen uzun süre etkisinde kalınabilecek bir kitap oldu benim için.
Yaşar Kemal’in Anadolu tasviri bu romanında da her zamanki gibi çok canlı; doğa, köy yaşamı ve insanların iç içe geçmiş kaderleri oldukça etkileyici bir şekilde aktarılmış. Özellikle ataerkil yapı, kadına uygulanan baskı ve toplumun birey üzerindeki ağır yükü net ve sarsıcı bir şekilde hissediliyor.
Ancak tüm bu güçlü arka plana rağmen hikâyenin beni duygusal olarak yakalayamadığını söyleyebilirim. Yer yer tekrar hissi oluştu okurken bu da kitabın etkisini benim için zayıflattı.
Kitabın en çarpıcı yönü, bireyin değil toplumun karar verdiği bir dünyayı göstermesiydi. Töre, namus ve gelenek adı altında şekillenen bu düzen, özellikle kadınlar üzerinde yıkıcı bir baskı kuruyor. Bu yönüyle eser, dönemin ruhunu ve sosyal yapısını çok güzel yansıtmış romanda.
Sonuç olarak, önemli bir eser olsa da, okuma zevki açısından bende olumlu etki bırakmadı. Daha çok düşündüren ama hissettirmekte benim için eksik kalan bir kitap oldu.
Bu eser iki farklı dünyayı aynı metinde birleştirmeye çalışan deneysel bir romandır. Bir yanda Japonya’da yaşayan Nao’nun günlükleri, diğer yanda Kanada’da yaşayan Ruth’un bu günlükleri okuma süreci yer alır. İlk bakışta iki ayrı hikâye gibi görünen bu süreç, aslında zaman, bilinç ve gerçeklik kavramlarını sorgulatır.
Eserde işlenen en temel tema yalnızlıktır. Nao’nun yaşadığı zorbalık ve görünmezlik hissi, bireyin toplum içinde var olamama sorununu temsil eder. Ruth ise bu hikâyeyi okurken kendi gerçekliğini sorgular; böylece yalnızlık yalnızca fiziksel bir durum olmaktan çıkar, zihinsel bir boyuta taşınır.
Kitapta dikkat çeken bir diğer unsur ise zaman algısının olmamasıydı bence.
Bununla birlikte roman, bazıları için zorlayıcı olabilir. Hikayenin akışının yavaş ilerlemesi ve felsefi göndermeler metnin anlaşılmasını güçleştirir. Özellikle Ruth’un bölümleri bu özelliklere dahildi bana göre.
Zen ve Japon edebiyatına dair verdiği bilgiler her ne kadar ilgi çekici olsa da ben eseri çok beğenemedim ve zor okudum.
Ahh Charlie… Algernon’a Çiçekler okurken sana ne kadar üzüldüm, anlatamam. Uzun zamandır bir kitap karakterini bu kadar benimsememiş, ona sarılmak istememiştim. Ama Charlie tam olarak böyle bir karakter oldu benim için.
Romanda yalnızca bilimsel bir gelişimi değil, aynı zamanda derin ve acı verici bir farkındalık sürecini okuyoruz. Zekâsı arttıkça geçmişini, insanların ona karşı gerçek tavırlarını ve kurduğu ilişkilerin sahiciliğini görmeye başlayan Charlie; bilgi ile mutluluk arasındaki o rahatsız edici gerilimi bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Her şeyi anlamak, her zaman daha iyi hissetmek anlamına gelmiyor…
Eserde en çok etkilendiğim noktalardan biri de anlatım biçimiydi. Charlie’nin tuttuğu ilerleme raporları sayesinde hikâyeyi doğrudan onun zihninin içinden okuyoruz. Bu da okurla karakter arasında çok güçlü ve sarsıcı bir bağ kuruyor.
Aynı zamanda bu muhteşem eser, insanların empati yoksunluğunu insanın iliklerine kadar hissettiriyor.
Sonuç olarak kitap, zekânın bir lütuf mu yoksa bir yük mü olduğu sorusunu cevapsız bırakıyor; ama okuyucunun zihninde derin ve kalıcı bir iz bırakmayı başarıyor. En güçlü yanı da burada yatıyor: Seni sadece düşündürmekle kalmıyor, aynı zamanda derinden hissettiriyor. Charlie’nin yolculuğu sona erdiğinde geriye yalnızca bir hikâye değil, insan olmaya dair ağır ama gerçek bir sorgulama kalıyor.
Bilinç akışı tekniğiyle yazılmış bu kitap, okuması oldukça zorlayıcı bir türdü benim için. Belki de uzun zamandır bu tarzda bir metin okumadığımdan ya da bu anlatım biçimi bana çok hitap etmediğinden kaynaklanıyor olabilir.
Kitap yedi farklı öyküden oluşuyor ve her biri, karakterlerin iç dünyasını yoğun bir şekilde yansıtıyor. Düşüncelerin kesintisiz ve bazen dağınık akışı, okurken dikkat ve sabır gerektiriyor. Bu yüzden benim için metnin içine girmek zaman zaman zorlayıcı oldu.
Yine de farklı bir anlatım tekniği deneyimlemek isteyen okurlar için ilginç bir okuma olabilir. Okuyacak olanlara keyifli okumalar.
