Gülsüm Aydın
@gulsumayding
“Bazen sadece yorgun oluyor insan; ne küs, ne yalnız, ne de aşık.”
-
Cemal Süreya
instagram.com/gulsumayding
Cemal Süreya
instagram.com/gulsumayding● bü| uluslararası ilişkiler (mezun) ● ankuzef| laborant ve veteriner sağlık
DÜNYA
2 Ocak
325 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·218 syf.··
Beğendi
·2024 1. kitabı
·323 günde okudu
·Okunma: 07 Eylül 2024 12:49
Bugün size beni gerçekten çok etkileyen bir kitaptan bahsetmek istiyorum: Beyaz Geceler. Dostoyevski’nin en ince ama en dokunaklı eserlerinden biri. Petersburg’un yaz gecelerinin aydınlığı altında geçen dört günlük bir aşk hikâyesi anlatıyor.
Kitabın başkahramanı isimsiz bir “hayalperest”. O kadar yalnız ki, insanlardan çok hayallerine sığınıyor. Gerçekten çok tanıdık geldi bu hâli bana. Çevremizdeki kalabalığa rağmen çoğu zaman yalnız hissetmiyor muyuz? Karakterin o saf heyecanı, insanlarla yakın olma özlemi içimi burktu.
Bir gece yürürken Nastenka’yla tanışıyor. İkisinin diyalogları çok güzel yazılmış. İkisi de yalnız, kırılgan ve bir anda birbirlerine sığınıyorlar. Dostoyevski’nin dili bu sahnelerde çok içten ve sıcak. Ama kitabın belki de en vurucu yanı şu: Her şey bir anda umut dolu olsa bile, gerçek hayatta her zaman mutlu son olmuyor.
En sevdiğim şeylerden biri, Petersburg’un “beyaz geceleri” atmosferi. Gece ama hava aydınlık, tam bir masal havası var. Ama bu aydınlık bile hikâyenin hüzünlü sonunu örtemiyor. Bir yandan çok romantik, bir yandan çok acımasız.
Okurken kendimi sorguladım: Acaba ben de hayallerime fazla mı tutunuyorum? Karakterin kendini kandıran yanlarını görmek biraz acı verdi. Ama bu yüzden sevdim işte. Çünkü çok dürüst bir kitap.
Dostoyevski bu kısa öyküde insan ruhunu ince ince işlemiş. Okuması kolay ama bıraktığı etki büyük. Melankolik bir akşamda elinize alın, belki biraz ağlarsınız ama iyi gelir. Çünkü yalnız olmadığımızı hatırlatıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bugün size biraz tembellik ve atalet kokan ama aslında çok daha fazlasını anlatan bir kitaptan bahsedeceğim: Oblomov. Gonçarov’un bu klasiği, başkarakter İlya İlyiç Oblomov’un neredeyse hiç yerinden kalkmadığı bir hayatı anlatıyor.
İtiraf edeyim, okurken bir yandan çok güldüm bir yandan da içim buruldu. Oblomov’un yataktan çıkmaya üşenmesi, hayata dair planlar kurup hiçbirini gerçekleştirmemesi başta komik geliyor. Ama sayfalar ilerledikçe bu adamın bir sembol olduğunu anlıyorsunuz: Hayata tutunamayan, değişime direnen, korkularına teslim olan herkesin temsili.
En çok etkilendiğim şey, Oblomov’un kendini kandırma biçimi. “Yarın yaparım” diyor ama o yarın hiç gelmiyor. Bence hepimizde biraz Oblomov var. Özellikle modern dünyada erteleme, tükenmişlik, motivasyon eksikliği gibi konularla boğuşurken bu kitap hâlâ çok güncel hissettiriyor.
Samimi olayım: Yer yer sıkıldım çünkü anlatımı ağır ama buna değerdi. Oblomov’u tanımak kendimizi tanımak gibi. Kendinizi biraz sorgulatacak bir klasik okumak isterseniz bence şans verin.
Bugün size beni epeyce sarsan bir kitaptan bahsetmek istiyorum: Genç Werther’in Acıları. Goethe’nin 1774’te yazdığı bu roman, mektuplar şeklinde ilerliyor ve Werther’in iç dünyasını öyle çıplak bir şekilde önümüze seriyor ki etkilenmemek imkânsız.
En çok hissettiğim şey, Werther’in aşkının yoğunluğu. Lotte’ye karşı öylesine saf ama bir o kadar da çaresiz bir tutku duyuyor ki insanın içi daralıyor okurken. Özellikle modern çağda aşkın daha “hızlı” ve yüzeysel yaşandığını düşününce, Werther’in derin duyguları bana biraz nostaljik ve acıklı geldi. Kimi zaman da “kendine bu kadar acı çektirmese ya” diye kızdım ona.
Werther bana biraz dramatik gelse de, onun hassas ruhu beni etkiledi. Doğayı betimlemesi, insan ilişkilerini çözümlemesi, ama en çok da kendini tüketen aşkı… Bu kitap, “aşkta sınır nerede çekilmeli” diye insanı sorgulatıyor. Okumanızı öneririm.
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma