Esra
@gumusufagi
Şu anda okuduğu kitaplar
Ayfer Tunç’un şimdiye kadar okuduğum en kötü, en zayıf, en tuhaf metni. Türkiye’de sevdiğim roman ve öykücüler arasında adını hep ilk sırada zikrettiğim Tunç’un editörleri, acaba kendisine “dur böyle bir şeyi yayınlama” neden dememiş merak ediyorun. Bir kere tunç olunca market listesi bile yazsan makbul oluyor sanırım. Açıkçası tunç market listesi bile yazsa okurum diyen hayranlarındanım ben de. Ama bu metinin ne olduğu belli değil, market listesi, “market listesi” olduğunun bilincinde oluyor çoğunlukla. Dilerim son olur. Allah bir daha okurlarını böyle bir kitabıyla karşılaştırmasın.
Reklam
İnsanın eylemlerine etki eden içsel ve dışsal tüm etmenlerin üzerinde söz söyleme gayretine mukabil bunu başarabildiğini sandığı ölçüde çuvallıyor olması; tüm ipleri bıraktığında da başarıya ulaşmaması ve genel olarak hayattan daha iyi bir öğreticinin olmaması…
Tabii Deniz Deniz böylesi “kişisel gelişim”e benzeyen öğretilerle bezeli değil; sadece. Yukarda anlattıklarımı çok derinden düşündürüyor olmasına mukabil aynı anda gerçekçi, aynı anda komik, aynı anda fantastik ve aynı anda gerilimli bir anlatı koyuyor ortaya.
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Tüm külliyatını da okumak isterim.
Güzel. Ama sanırım yanlış zamanda karşılaştık. Güç/merhamet dengesi üzerinde düşünecek dönemimde değildim. Yazarın kavramlar üzerine yer yer birbiriyle kesişen farklı karakterler aracılığıyla düşünmesi etkileyiciydi.
Mabel Matiz’in çok sevdiğim şarkısından adını alan bu kitaptaki -Yalçın Tosun’un güçlü öykücülüğüne rağmen- öykülerde kurulan dünyaya kendimi yabancı hissetmem ve açıkçası pek de merak etmiyor oluşum dolayısıyla... cümlemin sonu gelmedi. Baştan yanlış kuruldu. Olmadı yani. Bu kitapla kuramadığım ilişki gibi tıpkı. Biçimsel açıdan kusursuz, anlattığı şey de hissediliyor ama sonu gelmiyor/sarmıyor/sarsmıyor.
Bir Ayfer Tunç klasiği. Mükemmele yakın. Kendini bıraktırmıyor. İki gecede bitirdim. Ancak aziz bey de osman da dünya ağrısındaki o oteldeki adam da hep aynı insanlar. Tunçun büyüklüğü belki de aynı adamları sonsuz farklı kurguların içine yeniden ve yeniden oturtabilmekten geliyordur, amenna. Ancak tunçseverliğim bu mükemmel kitapla birlikte duraklama devrine de girdi sanırım. Çünkü hep aynı karamsarlık o hep nedeni bilinmeyen her şeye rağmen aksak düşüş... bu elleri boşa geçmişlik, beni artık -hayatı anlamak adına- büyülemiyor.
Reklam