Günay Mahmudi
@gun_lune
Baku State University
Baku
Azerbayijan, 29 Eylül 2003
42 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Gurur ve Önyargı”yı okurken, üzerinden uzun yıllar geçmiş olmasına rağmen insanlığın temel düşüncelerinin ve evliliğe bakış açılarının aslında pek değişmediğini fark ettim. Eser, bu yönüyle insana zamanlar ötesi bir bakış açısı kazandırıyor.
Karakterler son derece güçlü; her biri kendi çizgisiyle dikkat çekiyor ve sayfalar ilerledikçe ayrı bir tat bırakıyor. Diyaloglardaki duygu çeşitliliği ve özellikle insan doğasına dair yapılabilecek gözlemler, kitabı benim için daha da kıymetli kılıyor. Dostluk, aile bağları, kardeşlik ve aşk ilişkileri canlı bir şekilde yansıtılmış.
Başkahramanlara gelirsek: Darcy ve Elizabeth. İkisi de kendine özgü, güçlü fikirleri olan karakterler. Yalnız biri aşırı gururuyla, diğeri ise önyargısıyla yanlış düşüncelere kapılıyor. Onların karşılaşması, sevgiyle birlikte kişisel gelişimlerini okumamıza imkân veriyor. Darcy, gururuna, asalete ve sosyal konumuna önem veren, yetiştiği çevrenin etkisiyle şekillenmiş bir beyefendi. Bu yönüyle çok şaşırtmasa da tutarlı bir karakter çiziyor. Elizabeth ise tam tersine, şaşırtıcı bir karakter; çünkü öyle bir ailede, öyle bir muhitte büyümesine rağmen kendi değerlerinden ödün vermeyen, dayatılan düşüncelere boyun eğmeyen, bağımsız duruşuyla hayranlık uyandıran bir kadın.
İki baskın karakterin yollarının kesişmesi ilişkilerini zorlaştırsa da onların birlikte kalabilmesini sağlayan şey bence şu: Mutluluğu seçebilmeleri ve zaman zaman kendi sert yanlarını törpüleyebilmeleri. Darcy’nin gururuna rağmen merhametli kalbi ve kendini terbiye edebilme becerisi; Elizabeth’in ise sonlara doğru Darcy’yi anlayıp ona hak vermesi, inatçılığını azaltıp hem Darcy’nin hem de kendi duygularını anlamaya çalışması…Bu nedenle “Gurur ve Önyargı”, bana göre okuduğum en sağlam ilişkiyi anlatan eserlerden biri oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sabahattin Ali’nin “Kürk Mantolu Madonna” eseri, yalnızlık, içsel dünyalar, anlaşılma isteği ve insan ilişkilerinin kırılgan doğası üzerine yazılmış derinlikli bir roman. Okumadan önce bu kitabın bana bu kadar dokunacağını tahmin etmezdim. Yakın arkadaşım yıllardı öneriyordu ama iyi ki şimdi okumuşum çünki bir kitaptaki karakterlerde insan kendini ancak bu kadar bulabilirdi…
Kitabın ilk kısmında Rasim adında bir karakterimiz var ve Sabahattin Ali, onun aracılığıyla bize insanların iş bulmasının ne kadar torpile bağlı olduğunu, zekanın değil yağcılığın ön planda tutulduğunu aktarıyor. İnsanlar, iş yerlerinde kendilerinden alt konumda olanları küçümsemeyi bir tür güç gösterisine dönüştürürken; aslında kendilerinin karakter, kişilik ve zeka anlamında ne kadar zayıf olduklarını göremiyorlar.
Hayatımızın tam içinden sahneler bunlar… Maalesef insanlar, sahip oldukları görevleri o kadar önemsiyorlar ki, özbenliklerinin ne kadar eksik ve yarım kaldığını fark edemiyorlar.
Sabahattin Ali, hayatın içinden olan konuları çok ustalıkla işlemiş sadece bir dönemin değil; her dönemin yozlaşmasına, güç oyunlarına incelikle değinmiş.
Romanın merkezindeyse iki esas karakterimiz var: Bir yanda, hayatı yalnızca kitaplardan öğrenmiş, insanlarla arasında duvarlar örmüş, hiçbir hayal kırıklığı ya da güzel hikaye yaşamamış, duygusal anlamda kapalı, içe dönük bir erkek– Raif Efendi. İç dünyası zengin ama bunu göstermekten korkan, anlaşılacağını düşünmeyen biri.
Diğer yandaysa, hayata erken yaşta atılmış, “Her şeyi kendim hallederim,” diyerek güçlü kalmaya çalışan, insanlarla küçük yaşlardan itibaren haşır neşir olduğu için iyi gözlem yapmayı öğrenmiş bir kadın… Karşısına hep kendisinden daha az “erkek” olan adamlar çıkmış; hepsi birbirinin aynısı olduğundan zamanla ilişkilere olan inancını
