Reklam
Karantinada XI
Çıplak adamın hikayesi anlamakla kurtulunulacak bir hikaye değil ömür boyu tanık olunacak bir hikayeydi. Beni birden bire alacaklı değil soyguncu durumuna düşürmüştü. Gözün aydın patron. Artık şu zavallının yakasını bırakırsın." dedi. Çıplak adam pencereye oturmuş hücremize uzanan yolu seyrediyordu. " sanki dunyanin butun yollari buraya çıkıyor " dedi. Demek ki buradan gidilecek çok yol var" diye atıldım. "Çıplak bir adam nereye gidebilir ki? dedi ve pencereden indi ve kapıya doğru yürüdü. Ölü oda arkadaşım önüne geçip durdurdu " Ona giyecek bir seyler ver patron. Baksana soyulacak bir seyi kalmamış " diye mırıldandı. Sesinde alayıcılık kalmamıştı. Bekle" deyip durdurdum. Beni birden bire soyguncu konumuna düşürdün. Sana elbiselerimi vereceğim. Ve seni bir daha ağlarken seyretmeyecegim. Pesini bırakacağım, bir daha anmayacağım" dedim. Giyecek bir şeyler verdim. Bunlar örtünmene yeter mi ? diye sordum. Giyindi. Fakat hala ciplak olduğumu biliyorum" dedi. Yeniden kapıya uzandı ve çıkmak üzereyken durup geri döndü. " Dünyanın en âdi cinayeti nedir biliyor musun? Kandırmaktır.
Kandırmak, namussuzluktur, hırsızlıktır. En korkak ve en yavaş intihar şeklidir." dedi ve çıkıp gitti. Ölü oda arkadaşım gelip masaya oturdu. Ödeştik patron, artık gitme vakti" deyip gülümsedi. Ben de bu sırada yeminimi bozup şarkımı yüksek sesle okumaya başladım. Elbiselerimi çıplak adama verdiğim için, üzerime havlumu sarındım. İçimden dans etmek geliyordu. Bir tüy gibi hafiftim ve boşlukta ağır ağır salınmak, süzülmek istiyordum. Dostum şarkıma eşlik ediyordu. Kalkıp dans etmeye başladım. Bir boşluktaydım. Bedenim yoktu. Belki bir nefes ruhumu, düşüncelerimi savuruyordu. "Beni dansınla mı uğurluyorsun patron? Fakat gitmeden evvel senden bir şey ıstiyorum " dedi. Pencereye çıkabilirsin" diye sözünü
Bilgiyle büyüyen bir millet, geleceğini kendi elleriyle yazar.
Bilgisizlikle büyüyen bir milletin var olma şansı yoktur.
Reklam
Reklam