Her zaman şöyle bir teorim vardı: İnsanlar hayatımıza en çok ihtiyaç duyduğumuzda girerler. Onları beklediğimizde ya da zorladığımızda değil, hayır, evren onlara ihtiyaç duyduğumuzu bildiğinde gelirler.
Parçalarını tekrar bir araya getirdiğinde, parçalandığı zaman nasıl hissettiğini unutuyordu insan. İyileşen yaraların ilk açıldığında nasıl hissettirdiğini de.