Uyuyor,çünkü hepimiz uyuyoruz.Hayat bütünüyle düştür.O da bilinçsiz halde yaşıyor.Ne yaptığını,ne istediğini,ne bildiğini kimse bilmiyor.Yazgı’nın büyümeyen çocukları olarak,hayatı uyuyoruz.İşte bu yüzden,bu duyguyla düşündüğümde,çocuksu insanlığa,uyuyup kalmış toplumsal yaşama,hepimize ve her şeye karşı içimde sonsuz,şekilsiz bir sevgi uyanıyor.Şu an içimi saran,sonuçları ve amaçları olmayan,çıplak bir insan sevgisi.
Aşkım geçti gitti.Ama içimde size karşı hâlâ bozulmaz bir sevgi var ve ben sizin küçük zarif silüetinizi,küçük kız hallerinizi,sevecenliğinizi,bağlılığınızı,sevgi dolu yaradılışınızı hiç unutmayacağım-asla,inanın bana.
Hatıranın yaraları,dedi
Hayal gücünün yaraları,dedim
Kalbimizde dünyanın bütün karıncaları
Tenimizde pul pul gülümseyen bir sarı zaman
Ağlamadan konuştuk ilk kez.