Güney Sonel
@guneysonel
Fizyoterapist
Yüksek Lisans
İzmir
3 Kasım 1992
78 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Toprağa Düşen Umut
Bir bahçede başlayan hikâye, küçük bir şeftali çekirdeğinin toprağa düşmesiyle bambaşka bir yolculuğa dönüşüyor. Çocuk kitabı gibi görünse de aslında emek, paylaşım, üretim ve dayanışma üzerine düşündüren kısa ama anlamlı bir anlatı.
Samad Behrangi, sade diliyle büyük fikirler anlatmayı yine başarıyor. Küçük bir tohumun bile birçok insanın hayatına dokunabileceğini görüyoruz. Kitap boyunca verilen mesajlar doğrudan öğüt vermek yerine hikâyenin içine ustaca yerleştirilmiş.
Özellikle umut, paylaşım ve emeğin değerini anlatan sıcak bir hikâye arayanlara tavsiye ederim.
Reklam
Düşlerin Efendisi de Her Şeyi Kontrol Edemez
Sandman: Bebek Evi, ilk cildin ardından Morpheus’un yeniden kurmaya çalıştığı düzenin içinde geçen, birbirinden farklı karakterlerin ve hikâyelerin zamanla tek bir noktada birleştiği bir anlatı sunuyor. Rose Walker’ın etrafında şekillenen olaylar, düşler ve gerçeklik arasındaki sınırın ne kadar kırılgan olduğunu gösterirken, Neil Gaiman evrenini biraz daha genişletiyor.
İlk cilde göre Bebek Evi beni daha az içine çekti. Hikâye ilginç fikirler barındırsa da anlatının sık sık farklı karakterlere ve yan olaylara kayması akıcılığı zaman zaman zedeliyor. Bölümler kendi içinde güçlü olsa da bütünlük hissi ilk kitaptaki kadar kuvvetli gelmedi. Özellikle tam olayların merkezine yaklaşmışken başka bir hikâyeye geçilmesi okuma temposunu düşürebiliyor.
Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise Morpheus karakteriydi. Kendi âleminin mutlak hâkimi olarak sunulan Düşler Kralı’nın bazı olaylar karşısında beklenenden daha etkisiz ve yetersiz görünmesi bende hafif bir hayal kırıklığı yarattı. Elbette bu durum karakteri daha insani ve kusurlu kılıyor olabilir, ancak anlatının bazı anlarında sahip olduğu gücün gölgesinde kalan bir figür gibi hissettirdi. Buna rağmen Gaiman’ın hayal gücü, atmosfer yaratma becerisi ve çizimlerin etkileyiciliği sayesinde Sandman: Bebek Evi hâlâ okunmaya değer bir devam kitabı olarak öne çıkıyor. Özellikle serinin büyük resmini merak edenler için önemli bir durak niteliğinde. Ön
Geçmişin İzinde Bir Soygun Hikayesi
İskender Pala’nın Soygun romanı, yalnızca bir suç hikâyesi anlatmakla kalmıyor; tarih, sanat ve kültürle örülü bir gizemin peşinden sürüklüyor okuru. Bir tablonun etrafında şekillenen olaylar, geçmişle bugünü iç içe geçirirken sayfalar ilerledikçe merak duygusu da giderek artıyor. Roman, klasik bir polisiye gibi başlayıp çok daha geniş bir hikâyeye dönüşüyor.
İskender Pala’nın güçlü olduğu alanlardan biri olan tarihî ve kültürel arka plan bu kitapta da kendini hissettiriyor. Ancak anlatım hiçbir zaman kuru bir tarih dersine dönüşmüyor. Aksine, olay örgüsünün içine ustaca yerleştirilen bilgiler hikâyeyi besliyor ve okurun merakını canlı tutuyor. Özellikle sanat eserleri ve tarihî göndermeler romana farklı bir derinlik katıyor.
Soygun, hem sürükleyici bir macera arayanlara hem de okurken yeni şeyler öğrenmekten hoşlananlara hitap eden bir roman. Merak unsurunu son sayfaya kadar koruyan, temposunu büyük ölçüde kaybetmeyen ve okura keyifli bir okuma deneyimi sunan bir eser. İskender Pala’nın kalemini sevenler için olduğu kadar onunla ilk kez tanışacak okurlar için de iyi bir başlangıç noktası olabilir.
Sürekli Başlayıp Hiç Varılamayan Bir Hayat
Factotum, Charles Bukowski’nin Henry Chinaski karakteri üzerinden anlattığı “tutunamayan adam” hikâyelerinin en net örneklerinden biri. Ekmek Arası’ndaki çocukluk ve gençlik yıllarından sonra burada artık yetişkin bir Chinaski var; ama hayatı hâlâ dağınık, amaçsız ve savrulmaya açık. Sürekli iş değiştiriyor, uzun süre hiçbir yere ait hissedemiyor, alkol ve geçici ilişkiler arasında yaşamını sürüklüyor. Romanın büyük olayları yok; daha çok küçük yenilgilerin, geçici başlangıçların ve kaybedilmiş rutinlerin toplamından oluşuyor.
Bukowski’nin dili burada da filtresiz ve sert. Ama bu sertlik çoğu zaman gösterişten değil, karakterin dünyaya bakışından geliyor. Chinaski çalışıyor ama çalışmayı sevmiyor; insanlarla birlikte oluyor ama onlara yaklaşamıyor. Sürekli kaçıyor gibi ama tam olarak nereye gitmek istediğini de bilmiyor. Kitap boyunca hissedilen en güçlü şeylerden biri bu boşluk hissi. Özellikle aynı döngülerin tekrar etmesi bazı okurları yorabilir; fakat bence romanın vermek istediği duygu da biraz bu zaten: sıkışmışlık.
Genel olarak Factotum, Bukowski evreninin karanlık ama dürüst parçalarından biri. Ekmek Arası’nın devam hissini oldukça güçlü veriyor. Oradaki kırılmış çocuğun büyüdüğünde nasıl bir adama dönüştüğünü görmek gibi. Herkese hitap edecek bir anlatım değil; ama süslenmemiş, kirli ve gerçek hissettiren karakter hikâyelerini seviyorsan etkisini bırakıyor.
Kimse Birbirini Gerçekten Tanımıyor
Alice Feeney’nin Taş Kağıt Makas romanında, evliliklerinde sorun yaşayan Adam ve Amelia çifti hafta sonunu birlikte geçirmek için eski ve izole bir şapele gider. Sessiz ve sakin geçmesi gereken bu kaçamak zamanla gizemli ve rahatsız edici bir hâl almaya başlar. Geçmişten gelen sırlar, birbirlerinden sakladıkları gerçekler ve yaşanan tuhaf olaylarla birlikte hikâye giderek daha karanlık bir atmosfere bürünüyor.
Kitabın en sevdiğim tarafı atmosferiydi. Soğuk, kasvetli ve sürekli bir gerilim hissi veren yapısı daha ilk sayfalardan içine çekiyor. Bölümler kısa olduğu için akıcılığı çok yüksek ve merak duygusu sürekli canlı kalıyor. Özellikle evlilik yıldönümlerinde yazılan mektuplar hikâyeye ayrı bir derinlik katmış. Alice Feeney, küçük detaylarla okuru sürekli düşünmeye itiyor ve tempo neredeyse hiç düşmüyor.
Psikolojik gerilim sevenler için kesinlikle başarılı bir kitap olduğunu düşünüyorum. Gizemini son sayfalara kadar koruması gayet başarılı. Ters köşe sevenler için özellikle tavsiye ediyorum.
Reklam