Bazı günler durup düşünüyorum, bundan sonra ne yapacağız diye. Sonra bir bakıyorsun, yıllardır ulaşmaya çalıştığın şeylerin çoğu olmuş ya da olmayacağı belli olmuş- işte o noktada garip bir boşluk oluşuyor. Hayattan sıkılmak değil bu. Sadece ilk defa yolun geri kalanını değil de geçtiğin kısmını daha fazla düşünmeye başlıyorsun. Sanırım insanı yaşlandıran şey de saçındaki beyazlar değil, "bundan sonra ne yapacağız?" sorusunu kendine sormaya başlaması.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sizi yıllar önce miydi,aylar önce mi,günler önce miydi, bilmiyorum. Bir kitabın arasında kurutmuştum hanımefendi. Papatyaydınız...
Bir çift söze sığar mı koca yılların hatırası ?
İnsan bir sözle veda edip gidebilir mi ?
Yaşanmışlıklar mı daha çok üzer seni,
Yoksa hiç yaşayamadığımız günler mi ?
Farklı hayatlara tanıklık ettikçe, günü atlatmanın anahtarının pozitiflik değil, kabullenme olduğunu daha iyi anladım. Her günün güzel ve mutlu geçmeyeceğini kabul etmek... Kötü günler olacak, hatalar yapacak, başarısız olacak, işleri karıştıracaksınız. Her şey her zaman yoluna girmeyecek ve bunun böyle olması normal.