"Sönən ümidlər bir daha yanmaz,
Yuxuya qovuşub onlar əbədi.
Orada onları bir kəs də qırmaz,
Tapıblar ömürlük, aydın cənnəti"
– Bu şeirə anidən gözüm sataşdı. Səhv etmirəmsə belə idi bu bənd. Nə müəllif yadımda nə şeirin adı. Amma bu bənd əzbərimdə qaldı. Mən şeir və məqalələrdə yazılan cümlələrə çox diqqət edirəm, bəzən fikrimi dəyişirəm. Buna səbəb təsirə düşmək deyil(mənə görə) sadəcə bəzi yazarların fikirləri çox dərin gəlir mənə. Ən azından boşuna yazmayıblar. Əlbəttə həmfikir olmuram nədə olmağa çalışmıram sadəcə düşünməyi sevirəm,çox sevirəm. Əsasda nəticə çıxarmağı. Sanki rahatlıq tapıram. Nə isə, sözüm o deyildi.Çox düşündüm,fikirləşdim. İstədim sizədə bildirim fikrimi. Nəyini itirsən də ,ümidini heç vaxt itirmə.Günəş belə hər gün batır,amma ertəsi gün yenidən doğur. Birdə belə düşünün, həyatımız boyu bizi müşayiət edən ümid hətta ölüm ayağında da bizi tərk etmir. Sadəcə olaraq sizin itirdiyiniz ümid deyil, arzu və xəyallarınızdır. özünüzü aldatmayın...
(özümüzə tez-tez xatırlatmaq ehtiyacı duyduğumuz not:).