Gözde
@gzdmr
FİZİKÇİ , İŞ GÜVENLİĞİ UZMANI
Lisans
kocaeli
19 kütüphaneci puanı
152 okur puanı
Temmuz 2015 tarihinde katıldı
Bunu Düşünmek İstemezdim benim için yasın en sessiz ama en sert anlatımlarından biriydi. Kitap boyunca ölümün ağırlığı kadar, iki kardeş arasında kurulan o görünmez bağı hissetmek çok etkileyiciydi. Özellikle birbirlerini kelimelerden çok alışkanlıklarla, suskunluklarla anlamaları… insanın içine işliyor.
Bir kardeşi kaybetmenin yalnızlığı anlatılıyor ama aslında geride kalan kişinin “yarım kalmışlığı” okunuyor gibi hissettirdi bana.
En sevdiğim şey ise kitabın dramatik olmaya çalışmadan duyguyu verebilmesi oldu. Çok sade bir dili var ama bazı cümleler uzun süre akılda kalıyor. İki kardeşin ilişkisi de aşırı gerçek hissettirdi; sevgi, bağımlılık, kırgınlık, alışkanlık… hepsi birbirine karışmış haldeydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı kitaplar olay anlatır, bazılarıysa bir hissin içine bırakır. Godot’yu Beklerken benim için tam olarak buydu. Özellikle Vladimir ve Estragon’un sürekli bekleyiş hali beni çok etkiledi; çünkü bir noktadan sonra Godot’yu değil, insanların hayata tutunmak için bulduğu bahaneleri okumaya başlıyoruz gibi hissettim. Absürt, boşluk hissiyle dolu ama bir o kadar da düşündürücü… Tiyatro okumayı neden sevdiğimi bana tekrar hatırlattı.
İstemli Ölüm tam anlamıyla kolay okunan bir kitap değildi benim için. Başlangıcında konuya yaklaşımı o kadar çarpıcıydı ki sürekli altını çizmek istedim. Özellikle ölüm ve insanın kendi varlığı üzerindeki söz hakkını sorgulama biçimi beni gerçekten içine çekti. Jean Amery’nin kendi yaşamını da intiharla sonlandırdığını öğrenince kitap bambaşka bir ağırlık kazandı; okuduklarım bir fikir tartışmasından çok, uzun süre taşınmış kişisel bir hesaplaşma gibi hissettirdi.
Ama son bölümlerde aynı yoğunluğu koruyamadım. Bazı kısımlar fazla uzamış ve tekrar ediyormuş gibi geldiği için okuma temposu biraz düştü. Yine de bıraktığı düşünce etkisi güçlüydü.
Fournier insanları anlatmak için hayvanları konuşturmuş ama bence asıl mesele insanların ne kadar yorucu canlılar olduğunu göstermek.
Kitabı okurken bazı yerlerde gülümsedim ama çoğu yerde “işte tam da bu yüzden insanlardan uzak durmak istiyorum” hissi çöktü içime.
Hayvanların sadeliğiyle insanların karmaşasını karşı karşıya koyuyor resmen. Belki de bu yüzden hayvanları merkezine alan hikayeleri hep daha samimi buluyorum. Çünkü çoğu zaman merhameti, sevgiyi ve saflığı insanlardan çok onlarda görüyorum.
Kısa ama düşündürdüğü şey uzun süre akılda kalan kitaplardan biri oldu benim için.
“Cun’un insanlara, hayata, hatta evrene karşı geliştirdiği o ‘alerji’… bana hiç yabancı gelmedi.
Bazen dünya fazla gürültülü, fazla sert oluyor ve insan kendini korumak için içine kapanıyor.
Şişmanlayamayan Sumocu tam da bu hissi öyle sade ama derin anlatıyor ki…
Kısacık bir hikayede bile insanın yalnızlığını, ait olamama duygusunu ve yine de bir yere tutunma çabasını hissettiriyor.
Ben bu kitabı sadece okumadım, biraz da hissettim ”
